احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٥٦ - ٢ - قصاص اندامها

مقابل جان، چشم در مقابل چشم، و بينى در برابر بينى، و گوش در مقابل گوش، و دندان در برابر دندان مى‌باشد، و هر زخمى، قصاص دارد؛ و اگر كسى آن را ببخشد (و از قصاص، صرف نظر كند)، كفّاره (گناهان) او محسوب مى‌شود، و هركس به احكامى كه خدا نازل كرده حكم نكند، ستمگر است.»

حديث شريف:

١- امام صادق عليه السلام فرمودند:

«قضى أمير المؤمنين عليه السلام فيما كان من جراحات الجسد أنَّ فيها القصاص‌

، أو يقبل المجروح دية الجراحة فيعطاها» [١].

«اميرالمؤمنين عليه السلام درباره زخمهاى بدن به لزوم قصاص و يا پذيرش فرد زخمى به گرفتن ديه، و دادن آن به وى قضاوت كردند.»

٢- ابو بصير روايت كرده است كه از حضرت صادق عليه السلام درباره شكستن عمدى دندان و بازو و اينكه آيا دربرابر اين عمل بايد ديه گرفت و يا قصاص كرد پرسيدم. پس آن‌حضرت فرمودند:

«بايد قصاص كرد.»

من ادامه دادم: اگر ديه را دو برابر كردند چطور؟ ايشان فرمودند:

«إن أرضوه بما شاء فهو له» [٢].