احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٨٦ - ٢ - بىگناهى وبراءت انسان
كوتاهىاش به گردن گيرد، خواهد آمد.
احكام:
١- نمىتوان گناه كسى را به گردن ديگرى انداخت. از اينرو بايد گفت مجازاتهاى دسته جمعىاى كه توسّط نظامهاى ستم پيشه صورت مىگيرد نامشروع هستند. برخى از اين مجازاتها عبارتاند از:
الف- تحريم اقتصادى تمام ملّت، براى واداشتن فرزندان آن ملّت بر مخالفت نظام حاكم درآن كشور.
ب- تحت تعقيب قرار دادن خويشان يك متّهم تنها به جرم نزديكى با وى.
٢- تا زمانى كه جرم مظنونى بر مبناى احكام قضائى درستى ثابت نشده باشد، نمىتوان جرمى را به وى نسبت داد.
٣- اركان گناه يا جرم چيست؟ [١]
الف- بيگمان، وقتى به يك فعل اطلاق گناه (يا جرم) مىشود كه از سوى شريعت گناه (و جرم) محسوب شده باشد، از سويى انجام هر عملى كه نسبت به گناه و جرم بودن آن آگاهى نداريم، گناه شمرده نمىشود. چون، پيشاز اين نيز مشروط بودن گناه و جرم به آگاهى پيشينى
[١] - قوانين بشرى براى جرم، سه ركن اساسى در نظر مىگيرند: ركن قانونى، ركن مادّى و ركن معنوى. ركن قانونى بيانگر ويژگى نامشروع عمل است (حرمت شرعى) ركن معنوى نيز اراده و قصد انجام جرم را بيان مىكند، ركن مادّى نيز از انجام فعل، پيامد مجرمانه، و پيوند سببى ميان آندو تشكيل مىيابد.