احكام شريعت پيرامون حيات طيبه - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٣٦ - ١ - حكم الهى
رهيافت وحى:
حكم (چه به معناى قانونگذارى و چه به معناى قضاوت) از آن خداوند است و از سوى وى فروفرستاده مىشود. در واقع انسانها از رهگذر پيامهاى پيامبران به احكام عدل مدار پروردگار دسترسى پيدا مىكنند. خرد بشرى تنها مىتواند اصول احكام الهى را دريابد، از همين رو انسان نمىتواند در دريافت احكام الهى مستقلّ از پيامبرانى كه كتابهاى آسمانى را بر انسانها مىخوانند عمل كند. اين امر احكامى چند را بر مؤمنان واجب مىكند:
احكام:
١- واجب است در هر مسئلهاى به دنبال حكم الهى آن باشيم، و جايز نيست به بهانه اينكه مثلًا فلان مسئله در حيطه احكام الهى نمىباشد از جستجوى حكم الهى در آن باره باز بمانيم. البتّه امكان دارد مسئلهاى مجمل باشد، كه دراين صورت بايد حكم آن را از اصول عمومى فقه، و محكمات و مسائل آشكار فقه استنباط كرد، و اگر در حلّ آن مسئله ترديد كرديم بايد از «اهل ذكر» در آن باره پرسش كنيم.
٢- هر فردى بايد خود را چه از نظر روحى، روانى و چه از نظر عملكرد تسليم احكام شريعت كند و نبايد اين تسليم موجب دلگيرى او شود. در واقع ندانستن علّت و سبب احكام نبايد موجب انكار آنها شود.
به عنوان نمونه، انكار حكم حرمت صيد و شكار در حال احرام و يا در مسجدالحرام آن هم بخاطر ندانستن علّت و سبب آن جايز نمىباشد.