دانشنامه امام کاظم علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٥٧ - نهی از منکر امام کاظم

نهی از منکر امام کاظم

روزی امام کاظم علیه‌السلام در کنار کوچه‌ای عبور می‌کرد، صدای ساز و آواز از خانه‌ای به گوشش رسید، در همین لحظه کنیزی از آن خانه برای ریختن زباله، بیرون آمد، امام به او فرمود: «صاحب این خانه بنده است یا آزاد است؟ «(غلام است یا ارباب؟)
کنیز: او آزاد است. امام کاظم: صدقت لو کان عبدا خاف من مولاه: «راست گفتی، آزاد است که این گونه آشکارا گناه می‌کند، اگر بنده بود از مولای خود می‌ترسید و گناه نمی‌کرد.»
همین گفتگو باعث شد که کنیز دیرتر به خانه بازگشت، صاحبخانه به نام بشر از کنیز پرسید: چرا دیر آمدی؟ کنیز: شخصی در اینجا عبور می‌کرد، از من پرسید: صاحب این خانه بنده است یا آزاد؟ گفتم آزاد است، گفت: اگر بنده بود از آقای خود می‌ترسید. همین پیام آن چنان بشر را دگرگون کرد که همان لحظه با پای برهنه از خانه بیرون آمد و به دنبال آن آقا که این پیام را داده بود شتافت، ناگاه دید امام کاظم علیه‌السلام است، معذرت خواست و همان جا توبه کرد و با چشم گریان به خانه‌اش بازگشت، و از آن پس هرگز دنبال گناه و انحراف نرفت و از پارسیان معروف عصر خود شد، و چون هنگام توبه، پابرهنه بود، به او «بشر حافی» گفتند، زیرا حافی به معنی پابرهنه است [١] .