دانشنامه امام کاظم علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١٨ - عبدالله بن اسعد الیافعی

عبدالله بن اسعد الیافعی

صاحب «مرآة الجنان و عبرة الیقظان» (٧٥٥ - ٦٩٨ ه) می‌گوید:
«السید ابوالحسن موسی الکاظم. ولد جعفر الصادق، ک ان صالحا عابدا، جوادا، حلیما، کبیر القدر، هو أحد الأئمة الإثنی عشر المعصومین فی اعتقاد الإمامیة و کان یدعی بالعبد الصالح من عبادته و اجتهاده. و کان سخیا کریما، کان یبلغه عن الرجل انه یؤذیه فبعث الیه بصرة فیها ألف دینار و کان یسکن المدینة..» [١] . «سید و سرور ابوالحسن موسی کاظم فرزند جعفر صادق علیه‌السلام صالح، و عابد و بسیار بخشنده و حلیم و بردبار، بزرگ منزلت و یکی از ائمه دواده‌گانه معصوم در اعتقاد امامیه بود و به خاطر کثرت عبادت و اجتهادش «عبدصالح» نامیده می‌شد و سخاوتمند و بزرگوار بود و رفتار او با دشمنان خود و تألیف قلوب آنان به واسطه خلق پسندیده و مهربانی نیکی مشهور است و در برابر بدی دشمنان به آنان احساس می‌کرد و به آنان کیسه زر می‌فرستاد که در آن هزار دینار بود و در مدینه منزل داشت تا این که «مهدی خلیفه عباسی» او را به بغداد فرا خواند و در بغداد به زندان انداخت و لکن شبی «علی بن ابیطالب» علیه‌السلام را در خواب دید که به او فرمود: «فهل عسیت إن تولیتم أن تفسدوا فی الأرضو تقطعوا أرحامکم» که تفصیل آن از «ابن‌خلکان» نقل گردید. «یافعی» در پایان می‌افزاید: «و له أخبار شهیرة و نوادر کثیرة»: «او را اخبار معروف و کلمات نغز و فصیح زیاد است».