دانشنامه امام کاظم علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣٩٧ - محمد

محمد

محمد بن موسی، مکنی به «ابوابراهیم» مردی جلیل‌القدر و صاحب فضل و کرامت بود. وی را به خاطر فزونی عبادت و نمازش «محمد عابد» می‌گفتند. درباره‌ی روحیه تهجد و حالات معنوی و روحانی وی نوشته‌اند:
«او پیوسته با وضو و طهارت و قرین عبادت بود و شبها مشغول نماز می‌گشت و چون از نماز فارغ می‌شد لحظاتی استراحت می‌کرد. دوباره از بستر برمی‌خاست و مشغول طهارت و نماز می‌گشت. مجدداً ساعتی استراحت می‌کرد، سپس برمی‌خاست، وضو می‌گرفت و به نماز می‌ایستاد. این روش و عادت او تا سپیده صبح بود.» [١] . یکی از شیعیان در مقام وصف شب زنده‌داری محمد می‌گوید: «هیچگاه محمد را دیدار نکردم مگر آن که این آیه را به یاد می‌آوردم (و او را از مصادیق بارز آن می‌دانستم): کانوا قلیلاً من اللیل ما یهجعون» [٢] [٣] . محمد و امیراحمد از یک مادر هستند و شاید این ویژگی موجب آن بود که آنان همواره در کنار هم و مونس یکدیگر باشند. بنابر نوشته مورخان وی از ستم عباسیان ناگزیر از هجرت به ایران و فارس شد و در شیراز مخفیانه زندگی می‌کرد و در طول اختفا به نوشتن و استنساخ قرآن همت گمارد و از اجرت آن هزار بنده آزاد کرد و سرانجام در شیراز درگذشت [٤] و قبر او هم اکنون در شیراز در کنار قبر برادرش احمد، زیارتگاه ارادتمندان است.