دانشنامه امام کاظم علیه السلام - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٩٩ - خانه فاسقان

خانه فاسقان

روزی امام موسی بن جعفر علیه‌السلام وارد یکی از کاخ‌های بسیار عظیم و با شکوه هارون در بغداد شد. هارون که مست قدرت و حکومت و خودکامگی بود، به قصر خود اشاره کرده با نخوت و تکبر پرسید: « این قصر از آن کیست؟ » نظر وی از این جمله آن بود که شکوه و قدرت خود را به رخ امام علیه‌السلام بکشد! حضرت علیه‌السلام بدون آن که کوچک‌ترین اهمیتی به کاخ پر زرق و برق او بدهد، با کمال صراحت فرمود: « این خانه، خانه فاسقان است؛ همان کسانی که خداوند درباره آنان می‌فرماید: « سأصرف عن آیاتی الذین یتکبرون فی الأرض بغیر الحق و ان یروا کل آیة لا یؤمنوا بها و ان یروا سبیل الرشاد لا یتخذوه سبیلا ذلک بأنهم کذبوا بآیاتنا و کانوا عنها غافلین. » [١] . « به زودی کسانی را که در زمین به ناحق کبر می‌ورزند، و هر گاه آیات الهی را ببینند ایمان نمی‌آورند، و اگر راه رشد و کمال را ببینند آن را در پیش نمی‌گیرند، ولی هر گاه راه گمراهی را ببینند آن را طی می‌کنند، از (مطالعه و درک) آیات خود منصرف خواهم کرد، زیرا آنان آیات ما را تکذیب نموده و از آن غفلت ورزیده‌اند. »
هارون از این پاسخ، سخت ناراحت شد و در حالی که خشم خود را به سختی پنهان می‌کرد، با التهاب پرسید: « پس این خانه از آن کیست؟ » امام علیه‌السلام بی‌درنگ فرمود: « اگر حقیقت را می‌خواهی این خانه از آن شیعیان و پیروان ماست، ولی دیگران با زور و قدرت، آن را غصب کرده‌اند. »
- « اگر این قصر از آن شیعیان است، پس چرا صاحب خانه، آن را باز نمی‌ستاند؟ »
امام علیه‌السلام با آرامش و متانت خاصی فرمود: « این خانه در حال عمران و آبادی از صاحب اصلیش گرفته شده است و هر وقت بتواند آن را آباد سازد، پس خواهد گرفت. » هارون پرسید: « شیعیان کجایند؟ » امام علیه‌السلام فرمود: « لم یکن الذین کفروا من اهل الکتاب و المشرکین منفکین حتی تأتیهم البینة. » [٢] . « آن کسانی که از اهل کتاب و مشرکان کافر شدند (از انحراف) باز نایستند تا حجت روشن برای آنها بیاید. » هارون پرسید: « آیا ما از کافران هستیم؟ » امام علیه‌السلام فرمود: « نه، بلکه شما مشمول این آیه شریفه هستید: « الم تر الی الذین بدلوا نعمة الله کفرا و احلوا قومهم دار البوار » [٣] .
« آیا آن کسان را ندیدی که نعمت خدا را به کفر دگرگون نمودند و قوم خود را به سرای هلاکت فرود آوردند. » هارون آن چنان خشمگین شد که با گفتار گستاخانه‌اش مجلس را به هم زد. [٤] .