بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٣٢٧ - امر دهم تعلق گرفتن امر بطور مكرر به شيئ واحد

يقول: ان كنت جنبا فاغتسل.

ففى هذه الحالة ايضا يكون المطلوب واحدا و يحمل على التّأكيد، لوحدة المأمور به ظاهرا المانعة من تعلّق الامرين به، غير انّ الامر المطلق اعنى غير المعلّق يحمل اطلاقه على المقيّد اعنى المعلّق، فيكون الثّانى مقيّدا لاطلاق الاوّل و كاشفا عن المراد منه.

ترجمه:

حالت دوّم‌

حالت دوّم اينستكه هردو امر معلّق بيك شرط باشند مثل اينكه آمر در مرتبه اوّل بفرمايد:

ان كنت محدثا فتوضّاء (اگر محدث بودى وضوء بگير).

سپس در مرتبه دوّم عين همين عبارت را تكرار نمايد.

بايد بگوئيم:

در اينحالت نيز مطلوب آمر شيئ واحدى بوده لاجرم امر دوّم را بايد بر تأكيد حمل كرد و دليلش عين همان تقريرى است كه در حالت اوّل نموديم بدون اينكه كوچكترين تفاوتى بين آنها باشد.

حالت سوّم‌

يكى از دو امر معلّق و ديگرى مطلق باشد مثل اينكه آمر اوّل فرموده: اغتسل سپس براى بار دوّم گفته است: ان كنت جنبا فاغتسل.

در اينحالت نيز چون مطلوب و محبوب آمر يك چيز است لاجرم امر دوّم را بر تأكيد بايد حمل كنيم چه آنكه مأموربه وقتى واحد بود وحدت آن مانع مى‌شود از اينكه دو امر مستقلّ بآن تعلّق گيرد منتهى چون امر اوّل مطلق و دوّم مقيّد است چاره‌اى نيست از اينكه اطلاق اوّل را بر تقييد دوّم بايد حمل نمود يعنى در مثال مذكور مثلا ملتزم شويم كه مقصود از « اغتسل » اوّل امر بغسل در صورت حصول جنابت مى‌باشد و بدين ترتيب امر دوّم مقيّد اطلاق اوّل و كاشف مراد از آن مى‌باشد.