بیان المراد؛ شرح فارسی بر اصول الفقه - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ١٧٨ - تحقيق مرحوم مصنف در اطراف ثبوت حقيقت شرعيه

الّا ما نقل لنا من طريق آل البيت عليهم السّلام على لسانهم و قد عرفت الحال فى كلماتهم انّه لا بدّ من حملها على المعانى المستحدثة.

و امّا القرآن المجيد فاغلب ما ورد فيه من هذه الالفاظ او كلّه محفوف بالقرائن المعيّنة لارادة المعنى الشّرعىّ، فلا فائدة مهمّة فى هذا النّزاع بالنّسبة اليه.

على، انّ الالفاظ الشّرعيّة ليست على نسق واحد، فانّ بعضها كثير التّداول كالصّلوة و الصّوم و الزّكاة و الحجّ، لا سيّمام الصّلوة الّتى يؤدّونها كلّ يوم خمس مرّات، فمن البعيد جدّا.

الّا تصبح حقائق فى معانيها المستحدثة باقرب وقت فى زمانه صلّى اللّه عليه و آله.

ترجمه:

استدرا

بلى مى‌توان گفت حقيقت بودن اين الفاظ در معانى شرعيّه نسبت به خصوص عصر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم معلوم نبوده اگرچه بعدى ندارد بلكه ظنّ بحصول آن نيز مى‌باشد ولى در اين باب يعنى باب وضع الفاظ در معانى و حقيقت بودنشان ظنّ كفايت از واقع نكرده و بآن نمى‌توان اعتماد و قناعت نمود.

ولى در عين حال واقع امر اينستكه جهل مزبور اثر و خاصيّتى ندارد زيرا اخبار و سنن صادره از حضرت نبىّ اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم مورد ابتلاء و عمل نبوده مگر آنچه از طريق ائمّه طاهرين سلام اللّه عليهم اجمعين بما رسيده و در لسان شريفه ايشان جارى گشته است و نسبت به اخبار صادر از ايشان همانطورى كه گفته شد الفاظ واقع در آنها نسبت بمعانى مستحدث و جديد بسرحدّ حقيقت رسيده‌اند.

و امّا سخن در الفاظ قرآنى:

مى‌توان ادّعاء نمود كه اغلب الفاظ وارد در قرآن مجيد بلكه تمام آنها همراه با قرائنى است كه معناى شرعى مراد را معيّن مى‌نمايند، بنابراين بنظر مى‌رسد كه نزاع در اينمسئله نسبت به الفاظ قرآنى نيز همچون سنن نبويّه اثر و فائده‌اى نداشته باشد.