تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٩ - تفسير آن روز كه اعمال سوء انسان آشكار مىشود

مجيد معرفى شده كه منظور از آن شهود باطنى است.

در دنباله آيه مى‌افزايد:" به آنها گفته مى‌شود: جايگاه شما دوزخ است"! (وَ مَأْواكُمُ النَّارُ).

و اگر گمان مى‌كنيد كسى به يارى شما مى‌شتابد قاطعانه به شما مى‌گوئيم" هيچ يار و ياورى براى شما نيست" (وَ ما لَكُمْ مِنْ ناصِرِينَ‌).

اصولا اين دو از يكديگر جدا نيست:" غرور" و" استهزا" افراد مغرور و خود برتربين كه ديگران را با چشم حقارت نگاه مى‌كنند غالبا آنها را به باد استهزا و سخريه مى‌گيرند، سرچشمه اصلى غرور نيز متاع زندگى دنيا و قدرت و ثروت و پيروزيهاى گذرا و موقت آن است كه افراد" كم‌ظرفيت" را چنان غافل مى‌سازد كه حتى براى دعوت فرستادگان الهى كمترين ارزشى قائل نخواهند شد، و حتى زحمت مطالعه دعوت آنها را به خود نمى‌دهند.

و در پايان آيه بار ديگر آنچه را كه در آيه قبل آمده بود به تعبير ديگرى تكرار و تاكيد كرده، مى‌گويد:" امروز آنها از آتش دوزخ خارج نمى‌شوند، و هيچگونه عذرى از آنها پذيرفته نيست" (فَالْيَوْمَ لا يُخْرَجُونَ مِنْها وَ لا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ‌) [١] در آنجا سخن از ماوى و جايگاه ثابت آنها بود و در اينجا سخن از عدم خروج آنها از دوزخ است، در آنجا مى‌فرمود ياورى ندارند، و در اينجا مى‌گويد

[١] در مورد معنى" يستعتبون" و ريشه اصلى آن ذيل آيه ٥٧ سوره روم (جلد ١٦ صفحه ٤٨٦) توضيح لازم را داده‌ايم.