تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٧ - ٧- زهد پيشوايان بزرگ

[٤- تعبير به" عذاب الهون"]

تعبير به" عذاب الهون" (مجازات توهين‌آميز و تحقير كننده) عكس- العملى است در مقابل استكبار آنها در زمين، چرا كه مجازات الهى كاملا متناسب نوع گناه است، آنها كه بر خلق خدا و حتى بر انبياء كبر فروختند و در برابر هيچ قانونى خضوع نكردند بايد با ذلت و حقارت تمام كيفر بينند.

[٥- دو گناه براى دوزخيان‌]

در ذيل آيه دو گناه براى اين دوزخيان ذكر شده نخست" استكبار در زمين" و دوم" فسق" ممكن است اولى اشاره به عدم ايمان به آيات الهى و بعثت انبيا و رستاخيز باشد، و دومى اشاره به انواع گناهان، يكى از ترك اصول دين سخن مى‌گويد، و ديگرى از پايمال كردن فروع دين‌ [١]

[٦- تعبير به" غير الحق"]

تعبير به" غير الحق" به اين معنى نيست كه استكبار دو گونه است" حق" و" ناحق" بلكه اين تعبيرات معمولا براى تاكيد گفته مى‌شود و نظائر فراوان دارد.

٧- زهد پيشوايان بزرگ‌

در منابع مختلف حديث و تفسير روايات فراوانى از زهد پيشوايان بزرگ اسلام آمده كه مخصوصا به آيه مورد بحث در آن استناد شده است، از جمله:

در حديثى آمده است كه روزى عمر در" مشربه ام ابراهيم" (محلى در نزديكى مدينه) خدمت پيامبر ص آمد در حالى كه بر حصيرى از برگ خرما خوابيده بود و قسمتى از بدن مبارك او روى خاك قرار داشت، و متكائى از الياف درخت خرما زير سر داشت، سلام كرد و نشست، گفت: تو پيامبر خدا و بهترين خلق او هستى، كسرى و قيصر بر تختهاى طلا و فرشهاى ابريشمين مى‌خوابند، ولى‌

[١] تفسير" الميزان" جلد ١٨ صفحه ٢٢٤.