تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٠ - تفسير آن روز كه اعمال سوء انسان آشكار مىشود

عذرى از آنها پذيرفته نمى‌شود، و در نتيجه راه نجاتى براى آنها نيست.

*** در پايان اين سوره براى تكميل بحث توحيد و معاد كه بيشترين مباحث اين سوره را در برمى‌گرفت، ضمن دو آيه وحدت ربوبيت و عظمت خداوند و قدرت و حكمت او را بيان مى‌كند، و پنج وصف از صفات خدا را در اين قسمت منعكس مى‌سازد.

نخست مى‌گويد:" پس تمام حمد و ستايش مخصوص خدا است" (فَلِلَّهِ الْحَمْدُ).

چرا كه او" پروردگار همه آسمانها، و پروردگار زمين، و پروردگار همه جهانيان است" (رَبِّ السَّماواتِ وَ رَبِّ الْأَرْضِ رَبِّ الْعالَمِينَ‌).

" رب" به معنى مالك و مدبر، و حاكم و مصلح است، بنا بر اين هر خير و بركتى است از ناحيه ذات پاك او است و به همين دليل تمام ستايشها به او باز مى‌گردد، حتى ستايش گل، و صفاى چمن، و صفاى نسيم، و زيبايى ستارگان ستايش او است كه همه از ذات پاكش سرچشمه مى‌گيرد و با لطف و عنايتش پرورش مى‌يابد.

جالب اينكه يك بار مى‌گويد: پروردگار آسمانها، بار ديگر پروردگار زمين، و سرانجام پروردگار همه جهان هستى و جهانيان، تا اعتقاد به ارباب انواع و خدايان مختلفى را كه براى موجودات گوناگون قائل بودند درهم بكوبد، و همه را به سوى توحيد ربوبى دعوت كند.

*** بعد از بيان توصيف ذات پاك او به مقام" حمد" و" ربوبيت" در سومين توصيف‌