تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٦٤ - تفسير سبقت گيرندگان در خيرات

كرده است و آثار آن در عملشان و مراقبتهايشان نسبت به دستورات الهى نمايان است، و به تعبير ديگر" اشفاق" مرحله تكامل" خشيت" است كه در عمل اثر مى‌گذارد و به پرهيز از گناه و انجام مسئوليتها وا مى‌دارد.

*** سپس اضافه مى‌كند:" كسانى كه به آيات پروردگارشان ايمان مى‌آورند" (وَ الَّذِينَ هُمْ بِآياتِ رَبِّهِمْ يُؤْمِنُونَ‌).

*** بعد از مرحله ايمان به آيات پروردگار، مرحله تنزيه و پاك شمردن او از هر گونه شبيه و شريك فرا مى‌رسد و مى‌گويد:" كسانى كه نسبت به پروردگارشان شرك نمى‌ورزند" (وَ الَّذِينَ هُمْ بِرَبِّهِمْ لا يُشْرِكُونَ‌).

در واقع نفى شرك، نتيجه ايمان به آيات پروردگار و معلول آن است، و يا به تعبير ديگر ايمان به آيات پروردگار به" صفات ثبوتى" او اشاره مى‌كند و نفى شرك اشاره به" صفات سلبى" است، به هر حال نفى هر گونه شرك- اعم از آشكار و نهان- (جلى و خفى) در اين جمله درج است.

*** بعد از اين، مرحله ايمان به معاد و رستاخيز و توجه خاصى كه مؤمنان راستين به اين مساله دارند فرا مى‌رسد، توجهى كه آنها را در عمل، كاملا كنترل مى‌كند، مى‌گويد:

" و كسانى كه نهايت تلاش و كوشش را در انجام اطاعات و اداى حقوق مردم و حق پروردگار دارند اما با اين حال خود را مقصر مى‌دانند و دلهايشان ترسان است از اينكه سرانجام به سوى پروردگارشان باز مى‌گردند" (وَ الَّذِينَ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ أَنَّهُمْ إِلى‌ رَبِّهِمْ راجِعُونَ‌).

اينان همچون افراد كوته‌فكر و دون همت نيستند كه با انجام يك عمل كوچك خود را از مقربان درگاه خدا پندارند و چنان حالت عجبى پيدا كنند