تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٩ - تفسير رزق حسن

كه همه مواهب در آن جمع است و هر خير و بركتى كه بخواهند در آن موجود است (فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ‌).

*** اما آنها كه كافر شدند و آيات ما را تكذيب كردند، عذاب خوار كننده‌اى براى آنهاست" (وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا فَأُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ‌).

چه تعبير گويا و زنده‌اى؟ عذابى كه آنها را پست و حقير مى‌كند و در برابر آن همه گردنكشى‌ها و خود برتربينى‌ها و استكبار در برابر خلق خدا آنها را به پائينترين مرحله ذلت مى‌كشاند، و مى‌دانيم توصيف" عذاب" به" اليم" و" عظيم" و" مهين" كه در آيات مختلف قرآن ذكر شده هر كدام متناسب نوع گناهى است كه از گردنكشان سر مى‌زده است!.

جالب توجه اينكه در باره مؤمنان اشاره به دو چيز مى‌كند:" ايمان" و" عمل صالح" و در نقطه مقابل در باره كافران اشاره به" كفر" و" تكذيب آيات الهى" است، كه در واقع هر كدام تركيبى است از اعتقاد درونى و آثار برونى و عملى آن، چرا كه اعمال انسان غالبا از يك ريشه فكرى و اعتقاد سرچشمه مى‌گيرد.

*** و از آنجا كه در آيات گذشته سخن از مهاجرانى به ميان آمد كه از خانه و كاشانه خود به خاطر نام اللَّه و حمايت از آئين او بيرون رانده شدند، در آيه بعد از آنها به عنوان يك گروه ممتاز ياد كرده، مى‌گويد:" كسانى كه در راه خدا هجرت كردند، سپس شربت شهادت نوشيدند و يا به مرگ طبيعى از دنيا رفتند خداوند به همه آنها روزى نيكويى مى‌دهد، و از نعمتهاى ويژه‌اى برخوردار مى‌كند چرا كه او بهترين روزى دهندگان است" (وَ الَّذِينَ هاجَرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ قُتِلُوا أَوْ ماتُوا لَيَرْزُقَنَّهُمُ اللَّهُ رِزْقاً حَسَناً وَ إِنَّ اللَّهَ لَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ‌).