تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣ - تفسير آنها كه بر لب پرتگاه كفرند!

١٢- او جز خدا كسى را مى‌خواند كه نه زيانى به او مى‌رساند، و نه سودى، اين گمراهى بسيار عميقى است! ١٣- او كسى را مى‌خواند كه زيانش از نفعش نزديكتر است، چه بد مولا و ياورى، و چه بد مونس و معاشرى! ١٤- خداوند كسانى را كه ايمان آورده‌اند و عمل صالح انجام داده‌اند در باغهايى از بهشت وارد مى‌كند كه نهرها زير درختانش جارى است (آرى) خدا هر چه را اراده كند انجام مى‌دهد.

تفسير: آنها كه بر لب پرتگاه كفرند!

در آيات گذشته سخن از دو گروه در ميان بود گروه پيروان گمراه، و رهبران گمراه كننده، اما در آيات مورد بحث سخن از گروه سومى است كه همان افراد ضعيف الايمان هستند.

قرآن در توصيف اين گروه چنين مى‌گويد:" بعضى از مردم خدا را تنها با زبان مى‌پرستند اما ايمان قلبى شان بسيار سطحى و ضعيف است" (وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلى‌ حَرْفٍ‌).

تعبير به" على حرف" ممكن است اشاره به اين باشد كه ايمان آنها بيشتر بر زبانشان است، و در قلبشان جز نور ضعيف بسيار كمرنگى از ايمان نتابيده است.

و ممكن است اشاره به اين باشد كه آنها در متن ايمان و اسلام قرار ندارند بلكه در كنار و لبه آنند، زيرا يكى از معانى" حرف" لبه كوه و كناره اشياء است و مى‌دانيم كسانى كه در لبه چيزى قرار گرفته‌اند مستقر و پا بر جا نيستند، و با تكان مختصرى از مسير خارج مى‌شوند، چنين است حال افراد ضعيف الايمان كه با كوچكترين چيزى ايمانشان بر باد فنا مى‌رود.

سپس قرآن به تشريح تزلزل ايمان آنها پرداخته مى‌گويد:" آنها چنانند كه اگر دنيا به آنها رو كند و نفع و خيرى به آنان برسد حالت اطمينان پيدا