تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٧ - تفسير نشانههاى خدا در صحنه هستى

٦٥- آيا نديدى كه خداوند آنچه در زمين است مسخر شما كرد؟ و كشتيها به فرمان او بر صفحه اوقيانوسها حركت مى‌كنند و آسمان (كرات و سنگهاى آسمانى) را نگه مى‌دارد تا بر زمين، جز به فرمان او، فرو نيفتند؟ خداوند نسبت به مردم رحيم و مهربان است.

٦٦- او كسى است كه شما را زنده كرد سپس مى‌ميراند بار ديگر زنده مى‌كند اما اين انسان كفران كننده و ناسپاس است.

تفسير: نشانه‌هاى خدا در صحنه هستى‌

در آيات گذشته، سخن از قدرت بى پايان خداوند و حقانيت او بود، در آيات مورد بحث نشانه‌هاى مختلفى از اين قدرت گسترده و حقانيت مطلقه را بيان مى‌كند.

نخست مى‌گويد:" آيا نديدى كه خداوند از آسمان آبى فرستاد و زمين خشكيده و مرده بواسطه آن سبز و خرم مى‌گردد"؟! (أَ لَمْ تَرَ أَنَّ اللَّهَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَتُصْبِحُ الْأَرْضُ مُخْضَرَّةً).

زمينى كه آثار حيات از او رخت بر بسته بود و چهره‌اى عبوس و زشت و تيره داشت با نزول قطرات حياتبخش باران، زنده شد و آثار حيات در آن نمايان گشت و لبخند زندگى در چهره او آشكار.

آرى" خداوندى كه به اين سادگى اينهمه حيات و زندگى مى‌آفريند لطيف و خبير است" (إِنَّ اللَّهَ لَطِيفٌ خَبِيرٌ).

" لطيف" از ماده" لطف" به معنى كار بسيار ظريف و باريك است، و اگر به رحمتهاى خاص الهى،" لطف" گفته مى‌شود نيز به خاطر همين ظرافت آن است.

" خبير" به معنى كسى است كه از مسائل دقيق آگاه است.

لطيف بودن خدا ايجاب مى‌كند كه نطفه‌هاى كوچك و كم ارزش گياهان را كه در درون بذرها در اعماق خاكها نهفته است پرورش دهد، و آنها را كه‌