سلامت رسانده، مى‌فرمايدت كه به امتت بگو:(الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ) امروز دين شما را با ولايت على بن ابى طالب كامل و نعمت خود را بر شما تمام و اسلام را برايتان دينى مرضى كردم و ديگر بعد از اين چيزى بر شما نازل نخواهم كرد.

آرى قبلا نماز و زكات و روزه و حج را نازل كرده بودم و اين فريضه پنجمى است كه بر شما نازل نمودم و آن فرائض ديگر را از شما قبول نمى‌كنم مگر با داشتن اين پنجمى (يعنى نماز و روزه و حج و زكات را از شما نمى‌پذيرم مگر با داشتن ولايت على (ع)).[١] علاوه بر اينكه در آن رواياتى كه از عمر نقل شده كه گفته است: آيه مورد بحث روز عرفه نازل شده، اشكال ديگرى وارد است و آن اين است كه گويا عمر معناى اكمال دين را متوجه نشده، آن را عبارت دانسته از غلبه مسلمين بر كفار و اينكه در روز عرفه آن سال زائران خانه خدا يكپارچه مسلمان بودند و كفر در آنجا راه نداشت، چون در همه آن روايات كه از وى نقل شده آمده كه بعضى از اهل كتاب (و در بعضى از آن نقل‌ها آمده كه آن اهل كتاب كعب بوده) به عمر گفت: در قرآن آيه‌اى است كه اگر مثل آن آيه بر ما يهوديان نازل شده بود ما آن روز را جشن و روز عيد مى‌گرفتيم و آن آيه:(الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي ...) است عمر در پاسخ گفت: به خدا سوگند من مى‌دانم آن روز را آن روز روز عرفه از سال حجة الوداع بود.

و در اين روايت به عبارتى كه در نقل ابن راهويه و عبد الحميد از ابى العاليه آمده، چنين بر مى‌خوريم، اصحاب نزد عمر بودند كه سخن از اين آيه به ميان آمد، مردى از اهل كتاب گفت: اگر ما مى‌دانستيم اين آيه در چه روزى نازل شده، آن روز را عيد مى‌گرفتيم، عمر گفت: سپاس و حمد خدايى را كه آن روز را و روز بعدش را براى ما عيد قرار داد، چون اين آيه در روز عرفه نازل شد كه فرداى آن عيد قربان است و خداى تعالى امر را براى ما به كمال رساند و ما فهميديم كه امر بعد از اين رو به نقصان مى‌گذارد.

و اين جمله آخر روايت به شكل ديگر نيز نقل شده: كه در المنثور از ابن ابى شيبه و ابن جرير از عنتره روايت مى‌كند كه گفت: وقتى آيه‌(الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ) نازل شد كه اتفاقا آن روز، روز حج اكبر نيز بود، عمر گريه كرد رسول خدا ٦ پرسيد:

سبب گريه تو چيست؟ عرضه داشت: (گريه‌ام براى اين است كه دين ما رو به زيادت داشت و هر روز حكمى جديد نازل مى‌شد و جمعيتى جديد به اسلام در مى‌آمد) ولى امروز كه وحى‌

[١] تفسير عياشى، ج ١ ص ٢٩٣.