مركز اهل كتاب بود و از آيات نازله در مدينه آگاه بودند، حتى از آياتى هم كه در مكه و قبل از آمدن رسول خدا ٦ به مدينه نازل شده بود خبر داشتند، چيزى كه هست به قرآن و آيات قرآنى قانع نشدند و آن را كتابى آسمانى و دليل نبوت نمى‌شمردند.

با اينكه هر چه در قرآن كريم نازل شده توأم با تحدى و دعوى اعجاز بود، و مكرر اعلام داشت، كه اگر قرآن را كتابى آسمانى و دليلى بر نبوت محمد بن عبد اللَّه ٦ نمى‌دانيد، همه شما عرب‌ها بلكه انسان‌ها و بلكه انس و جن جمع شويد يك سوره مثل آن بياوريد.

و اين معنا را در سوره‌هاى اسرى، يونس، هود، بقره كه همه قبل از سوره مورد بحث نازل شده‌اند خاطرنشان شده است. پس با اين حال اگر از رسول خدا ٦ درخواست نزول كتاب مى‌كنند، اين سؤالشان به جز بهانه جويى و جزاف معنايى ندارد، سؤالى است كه از كسى كه در برابر حق خاضع و براى حقيقت منقاد باشد هرگز سر نمى‌زند، تنها كسى كه چنين درخواستى مى‌كند كه در اثر عمرى هواپرستى دچار لغو و هذيان گويى شده باشد و براى سخن گفتن خود هيچ قيد و شرطى قائل نباشد و سخنش هيچ پايه و اساسى نداشته باشد، نظير مردم مكه يعنى قريش كه در عين اينكه قرآن داشت در بين آنان نازل مى‌شد، و دعوت قرآن ظهور مى‌يافت با اين حال مى‌گفتند:

(لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِنْ رَبِّهِ)[١] و يا مى‌گفتند:(أَوْ تَرْقى‌ فِي السَّماءِ وَ لَنْ نُؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتَّى تُنَزِّلَ عَلَيْنا كِتاباً نَقْرَؤُهُ)[٢].

و به خاطر همين اساسى كه ما براى درخواست آنان ذكر كرديم، بود كه خداى سبحان در پاسخ درخواست آنان اولا فرمود: اين اهل كتاب مردمى متمادى در جهالتند، و به جهالت و گمراهى خود ادامه مى‌دهند، حاضرند انواع ظلم‌ها را هر چند كه عظيم باشد مرتكب شوند و در برابر حق كفر و جحود بورزند، هر چند كه آورنده آن حقيقت، بينه و دليل قطعى بياورد و نيز هيچ پروايى از اين ندارند كه پيمان خود را هر چه هم غليظ و محكم باشد بشكنند و گناهانى ديگر چون دروغ و بهتان و هر ظلمى ديگر را مرتكب گردند و كسى كه وضعش چنين است لياقت آن‌

[١] چرا آيتى از ناحيه پروردگارش بر او نازل نمى‌شود؟ سوره يونس، آيه ٢٠ .

[٢] و گفتند: ما به تو ايمان نمى‌آوريم مگر وقتى كه چنين و چنان باشى و يا به آسمان بروى و ما هرگز تسليم افسون تو نمى‌شويم تا آنكه كتابى از آسمان بر ما نازل كنى تا ما آن را بخوانيم. سوره اسرى، آيه ٩٣ .