هان اى كسانى كه بطور اجمال ايمان آورده‌ايد، بطور تفصيل به خدا و رسول او و كتابهايى كه قبل از او نازل كرده، ايمان آوريد و كسى كه به خدا و فرشتگان او و كتابها و پيامبرانش و به روز جزا كفر بورزد، در ضلال افتاده است، ضلالتى دور از طريق حق (١٣٦).

كسانى كه ايمان آوردند و باز كافر شدند، آن گاه دوباره ايمان آورده، باز كافر شده‌اند و اين نوبت كفرشان زيادتر شد، خدا در صدد آمرزش آنان نيست و بنا ندارد به هيچ راهى (هر چند كوره راه) هدايتشان كند (١٣٧).

منافقان را نويد بده كه عذابى الم انگيز دارند (١٣٨).

آنان كه به عوض مؤمنان، منافقان را دوست خود مى‌گيرند از اين كار چه مى‌جويند؟ اگر عزت مى‌طلبند، بدانند كه عزت همه‌اش از آن خدا است (١٣٩).

(يكى از مظاهر عزتش همين است كه در سوره انعام آيه ١٦٨) اين معنا را بر شما نازل كرد كه هر گاه شنيديد به آيات خدا كفر ورزيده مى‌شود و به آن استهزاء مى‌كنند با آنان منشينيد تا به سخنى ديگر بپردازند و گر نه شما نيز مثل آنها خواهيد بود و بدانيد كه خدا كافران و منافقان را در جهنم فراهم خواهد آورد (١٤٠).

همان منافقان كه در انتظار فرصتند تا اگر فتحى از ناحيه خدا نصيب شما شود خود را از شما دانسته، مى‌گويند: مگر ما با شما نبوديم و اگر نصيب كافران شود به آنان مى‌گويند: مگر نبود كه ما رهنمودهاى خود را به شما قبولانديم و نمى‌گذاشتيم به دين مؤمنين بگرويد، ولى خدا در قيامت بين شما حكم خواهد كرد و خدا تا ابد اجازه نداده كه كافران كمترين تسلطى بر مؤمنان داشته باشند (١٤١).

منافقان با خدا نيرنگ مى‌كنند در حالى كه او فريب دهنده آنها است (كه نمى‌گذارد به راه حق برسند) علامت آنان اين است كه چون به نماز مى‌ايستند با ملال مى‌ايستند و چون در انظار مردم نماز مى‌خوانند ريا مى‌كنند و خدا را جز اندكى ياد نكنند (١٤٢).

ميان دو گروه مؤمن و كافر سرگردانند، نه با آن گروهند و نه با اين گروه و هر كس كه خدا گمراهش كند براى او راهى نمى‌يابى (١٤٣).

شما كه مؤمنيد به جاى مؤمنين كافران را دوست خود مگيريد، مگر مى‌خواهيد عليه خود براى خدا دليلى روشن پديد آريد؟ (١٤٤).

منافقان در طبقه زيرين جهنمند و هرگز برايشان ياورى نخواهى يافت (١٤٥).

مگر آنها كه توبه كرده و به اصلاح خود گرايند و به خدا متوسل شده و دين خويش را براى خدا