و در همان كتاب از ابى بصير از آن جناب روايت كرده كه در تفسير اين جمله فرموده است: تبذير آن است كه انسان هر چه دارد بدهد آن وقت خودش دست روى دست بگذارد و محتاج گردد، پرسيدم اين تبذير تبذير در حلال نيست؟ فرمود: چرا[٢].

و در تفسير قمى مى‌گويد: امام صادق (ع) فرمود: محسورا به معناى برهنه و عريان است‌[٣].

[رواياتى در باره اجتناب از افراط و تفريط در انفاق در ذيل آيه:(وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى‌ عُنُقِكَ ...)]

و در كافى به سند خود از عجلان روايت مى‌كند كه گفت وقتى در حضور حضرت صادق (ع) بودم، سائلى آمد حضرت برخاست و از ظرفى كه خرما داخل آن بود دو مشتش را پر كرد و به سائل داد، چيزى نگذشت كه سائل ديگرى آمد، دو مشتى هم به او داد، آن گاه سومى آمد به او ندا داد و فرمود: اللَّه رازقنا و اياكم- خدا روزى ده ما و شما است .

آن گاه فرمود: رسول خدا چنين بود كه احدى از او چيزى از مال دنيا نمى‌خواست مگر آنكه به او مى‌داد، زنى فرزند خود را نزد آن جناب فرستاد و به او سپرد اگر رسول خدا ٦ گفت چيزى ندارم بگو پيراهنت را بده كه ما در خانه چيزى نداريم، حضرت پيراهنش را در آورد و به سويش انداخت، و در نسخه ديگرى آمده، به او داد، و خدا آن حضرت را اين چنين تاديب كرد كه‌(لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى‌ عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً) آن گاه حضرت فرمود: احسار به معناى فقر و ندارى است‌[٤].

مؤلف: اين روايت را عياشى هم در تفسير خود از عجلان از آن جناب نقل كرده‌[٥] و داستان رسول خدا ٦ را قمى هم در تفسير خود[٦] و همچنين در المنثور[٧] از ابن ابى حاتم از منهال بن عمرو و از ابن جرير طبرى از ابن مسعود آورده‌اند.

و در كافى به سند خود از مسعدة بن صدقه از ابى عبد اللَّه (ع) روايت كرده كه فرمود: خداوند در اين آيه رسول خدا را تعليم مى‌دهد كه چطور بايد انفاق كند، و داستانش‌

[١] تفسير عياشى، ج ٢، ص ٢٨٨، ح ٥٥.

[٢] تفسير عياشى، ج ٢، ص ٢٨٨، ح ٤.

[٣] تفسير قمى، ج ٢، ص ١٩.

[٤] فروع كافى، ج ٤، ص ٥٥، ح ٧.

[٥] تفسير عياشى، ج ٢، ص ٢٨٩، ح ٥٩.

[٦] تفسير قمى، ج ٢، ص ١٨.

[٧] الدر المنثور، ج ٤، ص ١٧٨.