و در تفسير برهان از ابن شهر آشوب از امام صادق (ع) روايت مى‌كند كه فرمود: آيا حمد خدا بجا نمى‌آوريد كه وقتى قيامت مى‌شود هر قومى را به سوى كسى مى‌خوانند كه آن كس را دوست مى‌داشتند؟ ما دست به دامن رسول خدا ٦ مى‌شويم و شما دست به دامن ما[١].

مؤلف: اين روايت را مجمع البيان از آن جناب نقل كرده، و اين خود دلالت دارد بر اينكه رسول خدا ٦ امام امامان است هم چنان كه گواهى است بر گواهان، و نيز دلالت دارد بر اينكه مساله دعوت به امام در روز قيامت در بين خود ائمه هم جريان خواهد داشت‌[٢].

و در مجمع البيان مى‌گويد: عامه و خاصه (يعنى سنى و شيعه) از على بن موسى الرضا (ع) با سندهاى صحيح روايت كرده‌اند كه آن جناب از پدران بزرگوارش از رسول خدا ٦ روايت كرده‌اند كه در تفسير اين آيه فرموده است: هر قومى در آن روز از امام زمان خود و از كتاب پروردگار و سنت پيغمبر خود بازخواست مى‌شوند[٣].

مؤلف: اين روايت را تفسير برهان هم از ابن شهر آشوب از آن جناب از پدران بزرگوارش از رسول خدا ٦ مثل همين عبارت روايت كرده و او هم گفته كه عامه و خاصه اين روايت را نقل كرده‌اند[٤].

و در الدر المنثور است كه ابن مردويه از على (ع) روايت كرده كه فرمود:

رسول خدا ٦ در معناى آيه‌(يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ) فرمود: هر قومى از امام زمانش و از كتاب پروردگارش و از سنت پيغمبرش پرسش مى‌شود[٥].

و در تفسير عياشى از عمار ساباطى از حضرت صادق (ع) نقل كرده كه گفت: زمين بدون امام رها نمى‌شود كه حلال كند حلال خدا را و حرام كند حرام خدا را و همان قول خداوند تعالى است كه مى‌فرمايد(يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ) پس فرمود: رسول خدا فرموده است كسى كه بدون امام بميرد مرده است مانند مردم عهد جاهليت‌[٦].

مؤلف: علت استدلال به آيه در اين حديث عموم دعوت است كه شامل جميع مردم‌

[١] برهان، ج ٢، ص ٤٣١، ح ٢٢.

[٢] ( ٢ و ٣) مجمع البيان، ج ٦، ص ٤٣٠.

[٣] ( ٢ و ٣) مجمع البيان، ج ٦، ص ٤٣٠.

[٤] برهان، ج ٢، ص ٤١٣، ح ٢١.

[٥] الدر المنثور، ج ٤، ص ١٤٩.

[٦] تفسير عياشى.