و در مجمع از ابى عبد اللَّه (ع) در باره معناى اواب روايت كرده كه فرمود: اواب به معناى كسى است كه بسيار توبه مى‌كند، و متعبدى است كه همواره از گناه به سوى خدا باز مى‌گردد[١].

و در تفسير عياشى از ابى بصير از امام صادق (ع) آورده كه فرمود: اى ابا محمد بر شما باد به ورع و اجتهاد و اداى امانت و راستگويى و حسن معاشرت با هر كس كه با شما همنشين است و طول دادن سجده، كه اينها از سنت‌ها و روش توابين اوابين است، آن گاه ابو بصير اضافه كرد كه اوابين همان توابين‌اند[٢].

مؤلف: و نيز از ابو بصير از آن حضرت روايت شده كه در تفسير آيه فرموده: توابين- عبادت‌پيشگانند[٣].

و در الدر المنثور است كه ابن ابى شيبه و حناد از على بن ابى طالب (ع) روايت كرده كه گفت: وقتى كه سايه ميل كرد و ارواح به استراحت پرداختند (يعنى هنگام عصر) حوائج خود به درگاه خداى تعالى ببريد كه آن ساعت، ساعت اوابين است، آن گاه خواند(فَإِنَّهُ كانَ لِلْأَوَّابِينَ غَفُوراً)[٤].

و نيز در همان كتاب آمده كه ابن حريز از على بن الحسين (رضى اللَّه عنه) روايت كرده كه به مردى از اهل شام فرمود: آيا قرآن خوانده‌اى؟ عرض كرد: بلى، فرمود: آيا در باره بنى اسرائيل نخوانده‌اى كه فرمود(وَ آتِ ذَا الْقُرْبى‌ حَقَّهُ)؟ مرد گفت: مگر شما از آنهائيد كه خدا امر كرده حقشان داده شود؟ فرمود: آرى‌[٥].

مؤلف: اين روايت را تفسير برهان از صدوق و او به سند خود از امام (ع) و ثعلبى در تفسير خود از سدى از ابن ديلمى از آن جناب آورده‌اند[٦].

و در تفسير عياشى از عبد الرحمن بن حجاج نقل كرده كه گفت: من از امام صادق (ع) در باره اين آيه پرسيدم كه مى‌فرمايد:(وَ لا تُبَذِّرْ تَبْذِيراً) در جوابم فرمود: هر كس هر خرجى در غير اطاعت خدا كند مبذر است، و هر خرجى كه در راه خدا كند در آن‌

[١] مجمع البيان، ج ٦، ص ٤١٠.

[٢] ( ٢ و ٣) تفسير عياشى، ج ٢، ص ٢٨٦، ح ٤٤ و ٤٢.

[٣] ( ٢ و ٣) تفسير عياشى، ج ٢، ص ٢٨٦، ح ٤٤ و ٤٢.

[٤] ( ٤ و ٥) الدر المنثور، ج ٤، ص ١٧٦.

[٥] ( ٤ و ٥) الدر المنثور، ج ٤، ص ١٧٦.

[٦] تفسير برهان، ج ٢، ص ٤١٥، ح ٣ و ٤.