نام خودش را در اینجا همراه دیگران کرده برای احترام آنها ، و الا خدا که‌ سهم نمی‌برد . ذکر نام خدا تشریفی است و پنج تای دیگر حقیقی . شیعه جواب‌ می‌دهد : غنائم دارالحرب گاهی آنقدر زیاد است مثل غنائم ایران برای‌ اعراب و آنقدر اشیاء نفیس و سیم و زر دارد که یک فرد نمی‌داند چگونه‌ خرجشان بکند ، سر به میلیونها و میلیاردها می‌زند ، مثل غنائم جنگهای صدر اسلام . در این صورت آیا درست است که یک بیست و پنجم از همه آنها به‌ شخص پیغمبر تعلق بگیرد و به هر یک از ذی القربی و یتیمها و مسکینها و ابن السبیل‌ها نیز یک بیست و پنجم ؟ پس پیغمبر اینهمه را برای شخص‌ خودش اختصاص داد ؟ ! همان طور که ممکن نیست بگوئیم خدا یک مصرف است‌ ، همچنین ممکن نیست بگوئیم پیغمبر یک مصرف است به این معنی که تمام‌ این سهم مال شخص پیغمبر باشد و برای او خرج شود . پیغمبر که از همه مردم‌ فقیرانه‌تر زندگی می‌کرد . حتی در مورد ذی القربی هم اینطور است . سهمی به‌ نام خدا ، سهمی به نام پیغمبر و سهمی به نام ذی القربی ، در واقع به یک‌ معنی همه‌اش تشریفاتی است . تمام اینها در زمان پیغمبر در اختیار پیغمبر ، در زمان امام در اختیار امام ، و در نبودن امام در اختیار نایب امام ( ع ) قرار می‌گیرد نه برای اینکه صرف شخص خودش بکند به عنوان اینکه‌ پیغمبر ، یا امام و یا جانشین آنها و ولی امر مسلمین است ، بلکه به این‌ عنوان می‌گیرد که صرف مصالح عالیه مسلمین بکند . ما می‌گوئیم اگر پیغمبر برای خودش مصرف کند اشکال دارد . او این قدر احتیاج ندارد . یک سهم به‌ نام خدا ، یک سهم به نام پیغمبر ، و یک سهم به نام ذی القربی . اما خرج‌ چه بشود ؟ خرج مصالح