معروف است که در زمان قاجاریه مرد نسبتا فاضلی که بسیار خوش نویس‌ بوده [١] ظاهرا از شیراز رفته بود مشهد برای زیارت . در بازگشت پولش‌ تمام می‌شود یا دزد می‌زند ، و در تهران در حالی که غریب بوده بی پول‌ می‌ماند . فکر می‌کند که از هنرش که خطاطی است استفاده کند و ضمنا زیاد هم معطل نشود . بر می‌دارد همین عهدنامه امیرالمؤمنین علیه‌السلام به مالک‌ اشتر را که بخشی از آن را خواندم با یک خط بسیار زیبا می‌نویسد . خط کشی‌ می‌کند ، جدول بندی می‌کند ، این عهدنامه را در یک دفتری می‌نویسد و آن را اهدا می‌کند به صدراعظم وقت . یک روز می‌رود نزد صدراعظم در حالی که‌ ارباب رجوع هم زیاد بوده‌اند . نوشته را به او می‌دهد و می‌گوید هدیه‌ ناقابلی است . پس از مدتی بلند می‌شود که برود . صدراعظم می‌گوید آقا شما بفرمایید . با خود می‌گوید لابد می‌خواهد مرحمتی بدهد ، می‌خواهد خلوت بشود . چند نفری از ارباب رجوع می‌مانند . باز می‌بیند خیلی طول کشید ، بلند می‌شود که برود . دوباره صدراعظم می‌گوید آقا شما بفرمایید . تا اینکه همه‌ مردم می‌روند ، فقط پیشخدمتها می‌مانند . صدراعظم می‌گوید فرمایشی دارید ؟ این شخص می‌گوید نه ، من عرضی نداشتم ، همین را تقدیم کرده بودم .
پیشخدمتها را هم می‌گوید همه‌تان بروید بیرون ، کسی حق ندارد بیاید داخل‌ اطاق . این بیچاره وحشتش می‌گیرد که این دیگر چگونه است ؟ ! صدراعظم‌ می‌گوید بیا جلو ! می‌رود جلو . آهسته در گوشش می‌گوید چرا این را

[١] در قدیم خوش نویسی معمول بود .