همه قدرت و سطوت ، با آن همه طنطنه و طمطراق نیست و نابود کرد . همه‌ اینها را به صورت درس عملی بیان می‌کند . « و اذ یمکر بک الذین کفروا لیثبتوک او یقتلوک او یخرجوک و یمکرون‌ و یمکرالله و الله خیر الماکرین ». در این آیه یکی از فرازهای حساس‌ تاریخ اسلام بیان می‌شود و نشان می‌دهد که چگونه در سخت‌ترین شدائد ، خداوند اسلام و مسلمین را نجات داد . چرا ؟ چون واقعا اسلام و ایمان حکمفرما بود . یکی از آن سخت‌ترین شداید ، مسئله هجرت پیغمبر اکرم ( ص ) است . جریانی که منتهی شد به هجرت رسول اکرم از مکه به مدینه بسیار حیرت‌ انگیز است . پیغمبر اکرم در ده سال اول بعثتشان که جناب ابوطالب پدر بزرگوار علی علیه السلام هنوز در قید حیات بود و او رئیس بنی‌هاشم و مورد احترام همه قریش بود به واسطه حمایت ابوطالب کمتر مورد آزار قرار می‌گرفت . بعد از وفات ابوطالب ، به فاصله چند روز همسر بزرگوارشان‌ خدیجه سلام الله علیها نیز از دنیا رفت . این زن واقعا مصداق یار غمگسار بود و از نظر روحی به قدری انطباق داشت با رسول خدا که باید گفت در جهان نظیر نداشت . این زن بسیار فداکار و عاقله بود ، مالش ، جانش ، هستیش ، خوشی ، سعادت و همه چیز خود را به پای رسول اکرم ریخت . بعد از وفات ابوطالب و خدیجه ، سختگیری بر رسول اکرم به حد اعلا رسید . در این میان خدا وسیله عجیبی فراهم کرد : مردم مدینه دو قبیله بودند به نام اوس و خزرج که همیشه با هم جنگ‌ داشتند . یک نفر از آنها به نام اسعد بن زراره می‌آید به مکه برای اینکه‌ از قریش استمداد کند . وارد می‌شود بر یکی از مردم قریش .