بزرگ نبود . در واقع فاصله کعبه تا مسجدالحرام حدود پانزده متر بیشتر نبود . مسجدالحرام حدود ٣٢ ٣٢ متر بود و کعبه ٤ متر عرض و کمی بیشتر طول‌ نداشت . در صدر اسلام خانه‌های اطراف را خریدند و مسجدالحرام را توسعه‌ دادند . در زمان مهدی عباسی خلیفه سوم عباسی تصمیم گرفتند بار دیگر آن را توسعه بدهند . خلفای اسلام در توسعه آن سعی داشتند رعایت کنند [ که‌ خانه‌های مردم را ] به زور نگیرند زیرا برخی این کار را غصب می‌دانستند . مهدی می‌خواست مسجد الحرام را توسعه بدهد . برخی گفتند نمی‌فروشیم . عده‌ای‌ از فقهای اهل تسنن گفتند خانه خودشان است دلشان بخواهد می‌فروشند و نخواهد نمی‌فروشند . بعضی دیگر گفتند مسجدالحرام است ، به زور می‌شود گرفت . معمولا مشکلی می‌شد و به ائمه اطهار علیهم السلام رجوع می‌کردند . امام باقر ( ع ) استدلال عجیبی کرد ، ثابت نمود چون مسجدالحرام است ، اگر مصلحت مسجدالحرام ایجاب کند ، رضایت صاحب خانه شرط نیست . فرمود آیا اول کعبه اینجا بود و مردم به خاطر کعبه اینجا آمدند یا اول مردم‌ آمدند بعد کعبه را ساختند ؟ مثلا مردمی می‌آیند نقشه‌ای می‌کشند ، خانه‌هایی‌ بنا می‌کنند ، بعد می‌گویند زمینی وقف مسجد نمائیم . اول مردم تملک‌ زمینها را کرده‌اند بعد قسمتی از آن را اختصاص به مسجد داده‌اند . پس‌ مسجد وارد شده بر مردم . تمام مسجدهای دنیا اینطور بوده حتی مسجد پیغمبر ( ص ) . در همه دنیا یک نقطه است که اول مسجد در آنجا بنا شده و بعد خانه‌های آن سرزمین را احیاء کرده ، و آن ، سرزمین مکه است زیرا مکه وادی‌ غیر ذی ذرع بود و مالکی نداشت ، ابراهیم ( ع ) آمد برای اولین بار کعبه‌ را در آنجا برای