اغلب آن را از نزدیکان و محارم خود نیز مخفی می‌نمودند . مثلا به پسر کوچکش نمی‌گفت ، می‌ترسید اگر به او بگوید من در فلان جا فلان مقدار اشرفی‌ یا جواهر مخفی کرده‌ام ، او به کسی بگوید و بعد دزد یا زورمندی بیاید آن‌ را ببرد . گاهی توفیق پیدا می‌کردند که به پسرشان که بزرگ شده بود و به‌ او اطمینان داشتند بگویند و گاهی اتفاق می‌افتاد که قبل از اینکه به وارث‌ بگویند ، از بین می‌رفتند و اینها زیر خاک می‌ماند . برخی ثروتمندان و سلاطین گنجهای خیلی بزرگ داشته‌اند . آنها را زیر زمین مدفون می‌کردند و هر کسی نمی‌دانست . صد سال ، هزار سال ، دو هزار سال می‌گذشت و کسی اطلاع‌ نداشت . بعد یک کسی به یک مناسبتی نقطه‌ای از زمین خود را می‌کند ، می‌بیند گنجی پیدا شد ، سکه‌های خلفای عباسی ، اموی ، سکه‌های پیش از اسلام‌ ، یا لا اقل سکه‌های دوره سلجوقی ، صفوی . صاحب زمین که زمین مال او است‌ و او گنج را به دست آورده ، این پول مفت به او تعلق دارد . این هم یک‌ درآمد مجانی و بلاعوض است و باید خمس آنرا بدهند . معادن و چیزهایی که‌ از راه غواصی به دست می‌آید هم از این قبیل است که اینها همه فلسفه‌های‌ نزدیک به هم دارد . نظر ائمه ما - که فقه شیعه ملهم از روایات ائمه است - این است که به‌ طور کلی از هر چه که حکم درآمد خالص را داشته باشد ، درآمد منهای مخارج‌ ، چه مخارج تحصیل آن درآمد و چه مخارج شخصی که آن درآمد را تحصیل کرده‌ است ، از هر چه که درآمد بلاعوض تلقی شود باید خمس داد . یکی از مواردی‌ که به حسب فقه شیعه باید خمس داد غنائم جنگی است . مسلمانان با دشمنی‌ می‌جنگند ، دشمنی که