در این آیه گفته شده است سهم خدا ، سهم پیغمبر ، سهم ذی القربی ، سهم‌ یتیم ، سهم مسکین و سهم ابن السبیل ، این نیست که بروید خمس را میان‌ اینها تقسیم کنید . اینها گویی نامزد این سهام شده‌اند . ریشه و اساس‌ خمس این است که باید به دست پیغمبر برسد و بعد از پیغمبر هم به دست‌ امام برسد ، پیغمبر یا امام ، سادات را از این بودجه تکفل می‌کنند . اگر احیانا زمانی بود که خمس نرسید ، از بودجه دیگر باید آنها را تکفل کرد .
اگر این بودجه رسید ، به اندازه متعارف تکفل می‌کنند ، باقیش را به‌ مصرف مصالح عامه می‌رسانند . پس در واقع آن مقداری که زائد بر مصرف‌ سادات فقیر است نیز تعلق دارد به مصالح عمومی مسلمین . این است که اگر چه در زمان ما سید فقیر زیاد است و زیادتر از سادات فقیر ، خمس بده‌ وجود دارد ، ولی بعضی از علما احتیاط می‌کنند و می‌گویند سهم سادات را بدون اجازه مجتهد و حاکم شرعی ندهید ، روی همین حساب که ائمه گفته‌اند : « له ما فضل و علیه ما نقص » یعنی سادات باید در کفالت امام یا نایب‌ امام باشند ، اگر خمس کسر آمد [ امام یا نایب امام ] باید از جای دیگر بدهد ، و اگر زیاد آمد ، به آنها نمی‌دهد ، صرف مصالح عامه مسلمین می‌کند.
بنابراین اشتباه است که کسی خیال کند بنابر مذهب شیعه ، [١] بودجه‌ کلانی را برای سادات قرار داده و خواسته‌اند سادات را به این وسیله‌ پولدار بکنند . از غیر بودجه خمس می‌شود غیر سید را ثروتمند کرد اما از بودجه خمس که به سید می‌دهند ، به هیچ وجه جایز

[١] عرض کردیم که خمس اهل تسنن بسیار اندک است و این سخنان در آن‌ مطرح نیست .