چون و چرا بردار نیست . اینکه عده‌ای عربی بخوانند ، عده‌ای فارسی ، عده‌ای‌ ترکی ، و خلاصه هرکس به زبان ملی خود بخواند [ اعمال سلیقه است ] . یا بگوئیم در مسافرتها ، قدیم نماز دو رکعتی بوده ولی اکنون چون با هواپیما مسافرت می‌کنند باید چهار رکعتی بخوانند زیرا این سفر مشقت ندارد . اگر در عبادتها سلیقه را دخالت بدهیم به تدریج چیزی از آب در می‌آید که‌ مصداق این شعر می‌شود :

بس که ببستند بر او برگ و ساز

گر تو ببینی نشناسیش باز

نمازی که به شکل سوت کشیدن می‌خواندند ، یکمرتبه اینطور نشد بلکه اول‌ یک گوشه آن را تغییر دادند بعد گوشه دیگر ، و همینطور . در طول نسلهای‌ متوالی به این شکل درآمد ، زیرا هر نسلی از نسل قبل خبر ندارد [ و فکر می‌کند آنچه به دستش رسیده از اول به همین صورت بوده است ] . بعد از چندین نسل به چیزی شبیه می‌شود که با اصل آن شباهتی ندارد . راجع به اینکه قرآن و نماز را مثلا به فارسی بخوانند ، ذکر تجربه‌ای که‌ خارجیها در مورد ترجمه پی در پی یک جمله به زبانهای مختلف کرده‌اند بی‌ فایده نیست . اگر سخنی مثلا به زبان فارسی باشد و کسی آن را به زبان عربی‌ ترجمه کند ، بعد ترکی ، انگلیسی ، فرانسه ، آلمانی ، و روسی و . . . تجربه کرده‌اند دیده‌اند از جمله اول یک ذره در جمله چهلم باقی نیست . ممکن است بپرسید چرا انسان در بعضی مسائل ، فهمیده یا نفهمیده باید متعبد باشد ، مانند اخفات نماز ظهر ؟ البته فلسفه دارد ، تأمل بکن ، اما هیچوقت فکر نکن که به خاطر فلسفه انجام می‌دهی ،