یا پایش را می‌خاراند . به همین ترتیب افراد دیگری را نیز معالجه کرد تا یک نیرویی پیدا کرد . وقتی که نیرو پیدا کرد همه را مجبور به معالجه کرد . حالا آیا می‌شود گفت که این طبیب کار بدی کرد و مردم دلشان آنطور می‌خواست ؟ ! دلبخواهی که ملاک نشد ! ممکن است انسانی از روی جهالت‌ دلش بخواهد مریض بشود . داستان دیگری را ملای رومی نقل می‌کند که با این بیت آغاز می‌شود :

عاقلی بر اسب می‌آمد سوار

بر دهان مرده‌ای می‌رفت مار

داستان این است که یک آدم عاقل فهمیده‌ای سوار بر اسب بود . رسید به‌ نقطه‌ای که درختی در آن جا بود و مرد عابری زیر سایه این درخت خوابیده‌ بود ، خیلی هم خسته بود ، همین جور گیج افتاده بود و در حالی که خور خور می‌کرد دهانش هم باز مانده بود . اتفاقا مقارن با آمدن این سوار ، یک‌ کرمی آمده بود گوشه لب این آدم . یک وقت سوار دید این کرم رفت توی‌ دهان این شخص و او هم همان طور که گیج خواب بود کرم را بلعید . سوار ، آدم واردی بود ، می‌دانست که این کرم ، مسموم است و اگر در معده این‌ شخص باقی بماند او را خواهد کشت . فورا از اسب پیاده شد و او را بیدار کرد . دید اگر به او بگوید که این کرم رفته توی معده‌ات ، ممکن است باور نکند و اگر هم باور کند ، وحشت کند و خود این وحشت او را از پا درآورد . یک چماقی هم دستش بود . دید راهش منحصر به این است : او را به زور از خواب بلند کرد . آن شخص نگاه کرد دید یک آدم ناشناسی است . گفت : چه می‌خواهی ؟ گفت : بلند شو ! گفت چه کار با من داری ؟ دید بلند