آن عاطفه ، افراد خودشان را یکی ببینند ، عضو یک پیکر ببینند . این است‌ که گفتیم اصل اولی در زندگی بشر اختلاف است و اگر اتحادی پیدا بشود به‌ معنی همکاری است نه اتحاد واقعی ، آن هم در شرائط خاصی که منافع اقتضا بکند .
ولی گاهی عاطفه‌ای از خارج بر روح انسان حکومت می‌کند که افراد با یکدیگر متحد می‌شوند ، واقعا همروح می‌شوند . این عاطفه گاهی عواطف به‌ اصطلاح ملی است مثل هموطنی ، همزبانی ، هم نژادی که تا اندازه‌ای روحیه‌ها را با یکدیگر یکی می‌کند ولی نه خیلی زیاد . آن عاملی که واقعا افراد را همروح می‌کند ایمان الهی است . هرگز تاریخ جهان اتحادی را که در میان‌ همدینها و هم ایمانها بوده است ، در میان گروههای دیگر نشان نداده است‌ که اصلا خودشان را یکی ببینند . در یکی از غزوات صدر اسلام است ، گویا در مؤته است ، مورخین نوشته‌اند بعد از خاتمه جنگ کسی در میان مجروحین سیر می‌کرد که اگر می‌تواند مجروحین را نجات بدهد . به یک مردی رسید در حالی‌ که سخت تشنه بود . [١] یک کاسه آب پیدا کرد . وقتی رفت به او بدهد ، او اشاره کرد به رفیق مجروحش که به او بده . رفت سراغ او ، او نیز اشاره کرد به رفیق مجروح دیگری و گفت به او بده ( و بعضی تا نه نفر نوشته‌اند ) . رفت

[١] چون قطع نظر از اینکه انسان در آن گرمای عربستان احتیاج به آب‌ دارد ، خود تلاش جنگ تشنگی آور است و از این بالاتر کسی که مجروح می‌شود چون خون از بدنش می‌رود خیلی تشنه می‌شود زیرا بدن فورا شروع می‌کند به خون‌ سازی و می‌خواهد آن کمبود خون را جبران کند ، و ساخته شدن خون هم در درجه‌ اول احتیاج به آب دارد . این است که کسی که از بدنش خون زیاد می‌رود فوق العاده تشنه می‌شود .