یک صف قرار گرفت و پلید در یک صف ، آن وقت نتیجه نهایی با پاکان‌ است و پلیدها یکجا به جهنم الهی سرازیر خواهند شد : « فیجعله فی جهنم پس پلید را یکجا در جهنم قرار بدهد . « اولئک هم الخاسرون »بدبخت فقط همینها هستند . هنوز این بحث جنگ به تعبیر قرآن طیب و خبیث ، پاک و ناپاک ، حق و باطل ، تتمه دارد . در آیه بعد ، به وسیله پیغمبر اکرم ( ص ) به اینها اعلام و اتمام حجت می‌کند که ای پیغمبر ! به این کافران اعلام کن و بگو از هر جای راهشان که برگردند ، از هر نقطه که برگردند ، خدا توبه آنها را می‌پذیرد . این نکته را باید توجه داشته باشید که قرآن ، هیچوقت انسان را مادامی‌ که زنده است و می‌تواند عملی انجام دهد و اراده و انتخاب و اختیار نماید ، مأیوس نمی‌کند ، و لهذا می‌گوید در توبه همیشه به روی بنده باز است . اما توبه ، گفتن لفظ نیست . " استغفرالله ربی و اتوب الیه " را به‌ زبان آوردن توبه نیست . توبه یعنی بازگشت . قرآن اتمام حجت می‌کند که‌ ای پیغمبر ! به این کافران اعلام کن که اگر از راهی که می‌روند بازگردند تمام گذشته‌ها پوشانده می‌شود . « قل للذین کفروا »بگو به این کافران « ان‌ ینتهوا »" ینتهوا " از ماده " نهی " است . نهی کردن ، منع کردن‌ است . " انتها " یعنی نهی پذیری ) اگر نهی بپذیرند ، یعنی اگر باز گردند از راهی که می‌روند ، خدا می‌پذیرد . خدا با بنده خودش هرگز لجبازی‌ نمی‌کند : « یغفر لهم ما قد سلف » اگر باز گردند تمام گذشته‌ها به نفع‌ آنها پوشانده می‌شود . " یغفر " از ماده " غفران " است . غفران را معمولا به کلمه " آمرزش " ترجمه می‌کنیم و