عکس این آیه است که می‌فرماید : « و لا یحسبن الذین کفروا سبقوا » خیال‌ نکنند کافرانی که ما توصیف کردیم ، با آن راهشان پیش می‌افتند . ما عکسش را می‌گوییم . می‌گوییم حق هیچ وقت پیش نمی‌رود ، عدالت هیچگاه‌ پیش نمی‌رود ، درستی هیچ وقت در دنیا پیش نمی‌رود . بعد هم می‌گوییم‌ دلیلش این است که ما می‌بینیم مردان حق پیش نرفتند . علی علیه‌السلام‌ شکست خورد و پیش نرفت . امام حسین علیه‌السلام کشته شد پس پیش نرفت . ولی اشتباه می‌کنیم ، اگر علی ( ع ) دنبال همان چیزی می‌رفت که معاویه‌ رفت ، که معاویه به آن رسید و علی ( ع ) نرسید [ این سخن صحیح بود ] . ما فکر کرده‌ایم علی ( ع ) و معاویه العیاذبالله مثل همند ، راهشان هم مثل‌ هم بوده است . یعنی علی ( ع ) می‌خواست سیاستش پیش برود به اینکه‌ خلیفه بشود و بر گرده مردم سوار بشود . معاویه هم همین را می‌خواست ، [ منتها ] علی ( ع ) یک متود داشت ، معاویه متود دیگری . معاویه با متود خودش به آن هدف رسید ، علی ( ع ) با متودی که داشت به آن هدف نرسید . اگر هدف هر دو را یکی بدانیم ، آنوقت علی ( ع ) العیاذبالله بدتر از معاویه بوده است ، چون معاویه هدفش ریاست بود ، متودی که در پیش‌ گرفته بود متود بی دینی بود ، ولی علی ( ع ) العیاذ بالله هدفش همان‌ ریاست بود ولی متود تظاهر به تقوا را در پیش گرفته بود ، پس باید هم‌ شکست بخورد . اما حقیقت این است که علی ( ع ) یک هدف داشت ، معاویه‌ هدف دیگری . هدف علی ( ع ) مبارزه با روش معاویه‌ها بود . علی ( ع ) شکست نخورد ، پیروز شد . خودش کشته شد ولی هدفش را نگهداری کرد و زنده‌ نمود .