نظر اینها کوچکترین احترامی ندارد . نه اینکه یک بار نقض می‌کنند .
اساس وجودشان پیمان شکنی است . هر وقت پیمانی می‌بندند ، در آن ته‌ دلشان تصمیمشان بر این است که اگر فرصتی پیدا کردند پیمان را نقض کنند . وفای به پیمان دستور قرآن است . در سوره توبه می‌فرماید : ای پیغمبر ! اگر با مشرک هم ، پیمان بستی باید به پیمان خودت وفادار باشی . تا آنها پیمان را نقض نکرده‌اند تو نباید پیمان را نقض کنی . « فما استقاموا لکم‌ فاستقیموا لهم »[١] مادامی که آنها با استقامت به نفع شما یعنی به‌ نفع پیمانی که با شما بسته‌اند ، ایستاده‌اند شما هم باید بایستید . یا در آیه دیگر می‌فرماید : « فاتموا الیهم عهدهم الی مدتهم »[٢] با مشرکین‌ هم که پیمان بستید ، تا پایان مدت ، عهد خودتان را محترم بشمرید .

بیان نهج البلاغه درباره وفای به پیمان

در مسئله پیمان ، یک بیانی هست در نهج‌البلاغه که باید آن را برای شما بخوانم تا ببینید که از نظر علی علیه‌السلام مسئله وفای به پیمان ، یک‌ مسئله عمومی و انسانی است . در فرمان معروفی که به فرماندار خودش و به‌ مقیاس امروز به استاندار خودش مالک اشتر می‌نویسد ، یکی از دستورهایش‌ این است که مبادا با مردمی عهد و پیمان برقرار بکنی و بعد هر جا که دیدی‌ منفعت این است که عهد و پیمان را نقض بکنی ، آن را نقض نمایی . بعد حضرت استناد می‌کند به

[١] سوره توبه ، آیه . ٧ [٢] سوره توبه ، آیه . ٤