نقمت بدهم . « و انه لیس من اهل قریه ولا اهل بیت کانوا علی معصیتی » و مردم جایی یا حتی مردم خانواده‌ای نیستند که بر معصیت من و در راه فساد باشند « فاصابهم فیها ضراء » و در نتیجه به ایشان سختی برسد « فتحولوا عما اکره الی ما احب » و برگردند از آنچه من مکروه می‌دارم به سوی آنچه‌ محبوب من است « الا تحولت لهم عما یکرهون الی ما یحبون » مگر آنکه من‌ دو مرتبه نظرم را درباره آنها تغییر بدهم و آنچه را که بر آنها سختی بود عوض کنم و به ایشان خوشی بدهم که آنها هم راضی بشوند و آن را دوست‌ داشته باشند .
حدیث دیگری را در اینجا [١] از تفسیر " صافی " نقل می‌کنند و این‌ هم ظاهرا از " کافی " است که امام صادق ( ع ) فرمود :« کان ابی یقول » پدرم امام باقر علیه‌السلام می‌فرمود : « ان الله عز و جل قضی قضاء حتما » خدا تقدیر و حکم حتمی و تخلف ناپذیر کرده است که « لا ینعم علی العبد بنعمه فیسلبها ایاه حتی یحدث العبد ذنبا یستحق بذلک النقمه » خداوند نعمتی را به بنده‌اش نمی‌دهد که آن نعمت را از او سلب کند مگر آنکه قبلا آن بنده گناهی مرتکب شده است ، یعنی قبلا آن بنده ، خودش ، خودش را تغییر داده است .
ممکن است در اینجا ذهنتان برود دنبال این مطلب که آیا اگر خداوند به‌ انسان نعمتی داد و انسان گناهی مرتکب شد ، آن گناه هر چه می‌خواهد باشد ، خدا آن نعمت را از انسان می‌گیرد ، یا میان گناهان و نعمتهایی که سلب‌ می‌شود رابطه خاصی است یعنی هر

[١] تفسیر " المیزان " ج ٩ ، ص . ١١٠