بگیرید ، می‌گویند استیفا کرد . " استیفا " هم از این لغت است . اگر تمام طلبتان را بگیرید نه اینکه نیمی از آن را بگیرید و نیمی را نگیرید ، می‌گویند توفی کرد یعنی استیفا کرد . پس " توفی " و " استیفا " به‌ معنی از دست رفتن نیست ، برعکس ، چیزی را به تمام و کمال تحویل گرفتن‌ است . قرآن همیشه " مردن " را " کامل تحویل گرفتن " تعبیر می‌کند .
لهذا می‌فرماید : « الله یتوفی الانفس حین موتها »خدا نفوس را در وقت‌ مردن به تمام و کمال تحویل می‌گیرد . آیه‌ای هست در سوره سجده : ²و قالواء اذا ظللنا فی الارض »آیا آن وقتی که ما گم شدیم در زمین ( فقط همان بدنش را می‌بیند ) پراکنده شدیم ، هر ذره‌مان به جایی رفت که پیدا شدنی نبود « اننا لفی خلق جدید »بار دیگر خلق می‌شویم ، زنده می‌شویم ، محشور می‌شویم ؟ قرآن می‌گوید : بل هم بلقاء ربهم کافرون بلی اینها لقاء پروردگار را که قیامت است منکرند . به اینان جواب بده : « قل یتوفیکم‌ ملک الموت الذی وکل بکم ثم الی ربکم ترجعون »[١] بگو اشتباه کردی که‌ آن پراکنده شده را خودت دانستی . تو آن نیستی . آنچه که تو ، تو هستی به‌ آن ، چیزی است که فرشته ما او را تحویل گرفته و با خودش برده است . از این آیه و آیاتی نظیر آن ، کاملا فهمیده می‌شود که در قرآن ، مردن ، وفات‌ است نه فوت ، از وفات هم کمی بالاتر ، " توفی " است . یعنی " مردن‌ " از دست رفتن نیست ، نسبت به ما از دست رفتن است اما از نظر شخص‌ متوفی تحویل داده شدن است ، تحویل گرفته شدن است از یک عالم دیگر .
فرشتگان الهی می‌آیند او را تحویل می‌گیرند و می‌برند .

[١] آیات ١٠ و ١١ سوره سجده .