راجع به این آیه چند مطلب هست که باید درباره آنها صحبت بکنم . یکی‌ اینکه قرآن " مردن " را " توفی " تعبیر می‌کند که ما هم الان در اصطلاح‌ خودمان می‌گوییم فلانی وفات کرد . چرا ما به " مردن " می‌گوییم " وفات‌ " ؟ کلمه " فوت " که ما به کار می‌بریم [ از این ماده نیست و ] غیر از لغت " وفات " است . بعضی‌ها خیال می‌کنند کلمه " فوت کرد " با " وفات کرد " یکی است . نه ، فوت یک معنی دارد و وفات معنی دیگر ، و این معنی که عرض می‌کنم در لغت فوت نیست ، در لغت وفات است ، و قرآن راجع به مردن ، کلمه " توفی " را به کار می‌برد که از ماده " وفات " است نه از ماده " فوت " . " فوت " معنایش از دست رفتن‌ است . می‌گوییم : " نماز من فوت شد " یعنی از دستم رفت . یا می‌گوییم‌ : " فلان عمل از من فوت شد " ، " فلان شخص از مکه آمد و من می‌خواستم‌ به دیدن او بروم ولی در اثر گرفتاری این دیدن از من فوت شد " . " از من فوت شد " یعنی از دستم رفت . ما اگر به " مردن " کلمه فوت را اطلاق می‌کنیم که قرآن اطلاق نمی‌کند به اعتبار این است که مرده را از دست‌ رفته تلقی می‌کنیم . نسبت به ما همین طور است ، یعنی کسی که می‌میرد ، از دست ما می‌رود . وقتی می‌گوییم " فلانی فوت شد " یعنی از دست ما رفت . ولی قرآن مکرر کلمه " توفی " را به کار می‌برد . " توفی " با " وفات‌ " از یک ریشه است . " توفی " درست نقطه مقابل " فوت " را می‌رساند ، یعنی چیزی را قبض کردن و تمام تحویل گرفتن . مثلا اگر شما از کسی طلبکار باشید و طلبتان را از او