پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٦ - شرح و تفسير حرص در دنيا انسان را به جايى نمىرساند

زندگى مرفه همه چيز دارند به گونه‌اى كه مى‌توانند تا آخر به راحتى زندگى كنند؛ اما جنون حرص آنها را راحت نمى‌گذارد و پيوسته آنها را به تلاش و زحمت‌هاى طاقت‌فرسا وا مى‌دارد آن‌گونه كه گاه اگر همه كره زمين را به آنها بدهند آرزو دارند به آسمان‌ها دست بيندازند و كره ماه را نيز در اختيار خود بگيرند.

لذا در دعاى بعضى از معصومان عليهم السلام آمده است:

«أَعُوذُ بِكَ يَا رَبِّ مِنْ نَفْسٍ لَا تَشْبَعُ وَمِنْ قَلْبٍ لَايَخْشَعُ وَمِنْ دُعَاءٍ لَايُسْمَع؛

پروردگارا به تو پناه مى‌برم از نفسى كه هرگز سير نمى‌شود و قلبى كه خشوع در آن نيست و از دعايى كه مستجاب نمى‌شود». [١] در واقع حرص منشأ اصلى همه اين مشكلات و عواقب دردناك است.

اين سخن را با حديثى از امام صادق عليه السلام پايان مى‌دهيم فرمود:

«مَا فَتَحَ اللَّهُ عَلَى عَبْدٍ بَاباً مِنْ أَمْرِ الدُّنْيَا إِلَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ مِنَ الْحِرْصِ مِثْلَهُ؛

خداوند هيچ درى از دنيا به روى كسى نمى‌گشايد جز اينكه درى از حرص نيز به روى او گشوده مى‌شود». [٢]

حضرت در سومين نكته مى‌فرمايد: «و به دنبال آن جدايى از اموالى است كه گردآورى كرده و واتابيدن آنچه را تابيده است»؛

(وَمِنْ وَرَاءِ ذَلِكَ فِرَاقُ مَا جَمَعَ، وَنَقْضُ مَا أَبْرَمَ! [٣]).

آرى چيزى نمى‌گذرد كه انسان بايد بعد از آن همه تلاش و زحمت با تمام اموال نفيس خود وداع گويد و از آن همه تنها يك كفن سهم اوست كه با خود به گور مى‌برد.

[١]. كافى، ج ٢، ص ٥٨٦، ح ٢٤.

[٢]. همان مدرك، ص ٣١٩، ح ١٢.

[٣]. «أبْرَم» از ريشه «ابرام» به معناى تابيدن و محكم كردن چيزى است و در اصل به تابيدن ريسمان گفته شده سپس گسترش يافته و به هر كار محكم و متقن اطلاق مى‌شود در برابر نقض كه به معناى واتابيدن و سست كردن و در هم ريختن است.