دليل آن اين است كه نماز، انسان را پيوسته به ياد خدا مى‌اندازد و روح تقوا را در انسان زنده مى‌كند، لذا او را از فحشا، منكرات و ترك طاعات باز مى‌دارد و به اين ترتيب خيمه دين برپا مى‌ماند؛ اما ترك نماز، انسان را به خدافراموشى مى‌كشاند و آن كس كه خدا را فراموش كند آلوده هر كار خلافى مى‌شود.

آن‌گاه امام عليه السلام در پنجمين توصيه خود درباره زيارت خانه خدا مى‌فرمايد:

«خدا را خدا را، كه خانه پروردگارتان را به فراموشى نسپاريد و تا زنده هستيد آن را خالى نگذاريد، كه اگر زيارت خانه خدا ترك شود به شما مهلت داده نخواهد شد (و بلاى الهى نازل مى‌گردد)»؛

(وَاللَّهَ اللَّهَ فِي بَيْتِ رَبِّكُمْ، لَاتُخَلُّوهُ مَا بَقِيتُمْ، فَإِنَّهُ إِنْ تُرِكَ لَمْ تُنَاظَرُوا).

بعضى از شارحان نهج‌البلاغه‌

«لَمْ تُنَاظَرُوا»

را اشاره به دور ماندن از نگاه لطف الهى به جهت بى‌اعتنايى به خانه‌اش يا دور ماندن از نگاه آميخته با عظمت مردم به سبب ترك وحدت صفوف و ضعف مسلمانان دانسته‌اند در حالى كه ظاهر اين است كه منظور از تناظر در اينجا مهلت دادن است. اشاره به اينكه مهلت الهى برداشته مى‌شود و عذاب نازل مى‌گردد. [١]

در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه فرمود:

«لَا يَزَالُ الدِّينُ قَائِماً مَا قَامَتِ الْكَعْبَةُ؛

اين دين برپاست تا آن زمانى كه كعبه برپا باشد». [٢]

روايات درباره اهمّيّت حج و زيارت خانه خدا به حدّى زياد است كه از حوصله اين بحث مختصر بيرون است و با ذكر يكى از آنها اين بحث را خاتمه مى‌دهيم:

[١]. مرحوم علّامه مجلسى در بحارالانوار، ج ٤٢، ص ٢٥١ و جمعى از مترجمان نهج‌البلاغه جمله بالا را به همان معنا كه گفتيم تفسير كرده‌اند. در مجمع البحرين نيز همين معنا ذكر شده. جمعى ديگر از بزرگان مانند مرحوم فيض در وافى و محقّق سبزوارى در ذخيرة المعاد و سيد احمد عاملى در مناهج الاخيار فى شرح الاستبصار نيز «لَمْ تُنَاظَرُوا» را به معناى «لَمْ تُمَهّلُوا» تفسير كرده‌اند.

[٢]. كافى، ج ٤، ص ٢٧١.