پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧١ - شرح و تفسير وصاياى مهم امام عليه السلام در بستر شهادت

يتيمان مردم) بترسند و از (مخالفتِ فرمان) خدا بپرهيزند و سخن استوار بگويند (و با يتيمان مردم آن گونه كه لازمه محبّت است سخن بگويند)».

در آيه بعد مى‌فرمايد: « «إِنَّ الَّذينَ يَأْكُلُونَ أَمْوالَ الْيَتامى‌ ظُلْماً إِنَّما يَأْكُلُونَ فِى بُطُونِهِمْ ناراً وَسَيَصْلَوْنَ سَعيراً»؛ كسانى كه اموال يتيمان را به ظلم و ستم مى‌خورند (در حقيقت) تنها آتش مى‌خورند و به‌زودى در شعله‌هاى آتش (دوزخ) مى‌سوزند».

در حديث معروفى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است:

«مَنْ مَسَحَ عَلى‌ رَأْسِ يَتيمٍ كانَ لَهُ بِكُلِّ شَعْرَةٍ تَمُرّ عَلى‌ يَدِهِ نُورٌ يَوْمَ الْقِيامَةِ؛

هركس براى نوازش، دست بر سر يتيمى كشد به تعداد موهايى كه دست او از آن مى‌گذرد در روز قيامت نور (و حسنه‌اى) خواهد داشت». [١]

آرى! روح يتيمان تشنه محبّت است و كارى كه محبّت و نوازش با آنها مى‌كند هيچ اكرام و احترامى نمى‌كند.

در حديث مشهور ديگرى از آن حضرت نقل شده است كه فرمود:

«إنّ الْيَتيمَ إذا بَكى‌ اهْتَزَّ لِبُكائِهِ عَرْشُ الرَّحْمنِ؛

هنگامى كه يتيم گريه مى‌كند عرش خدا به سبب آن به لرزه درمى‌آيد». [٢]

در ذيل اين حديث آمده است كه خداوند به فرشتگانش مى‌فرمايد: «اى فرشتگان من چه كسى اين يتيم را به گريه درآورد؟ فرشتگان عرض مى‌كنند:

خدايا تو آگاه‌ترى. خداوند مى‌فرمايد: اى ملائكه من شما را گواه مى‌گيرم هركس گريه او را خاموش و قلبش را خشنود كند من در قيامت او را خشنود خواهم كرد».

در كتاب‌ كافى‌ آمده است كه روزى مقدار فراوانى عسل و انجير از سرزمين‌

[١]. مجمع البيان، ج ١٠، ص ٥٠٦.

[٢]. همان مدرك.