سوابق اشخاص را در انتخاب آنها براى كارهاى مهم لازم مى‌شمرد. اين همان چيزى است كه در دنياى امروز به صورت برگ اوّل پرونده كارگزاران و كارمندان در آمده است.

سپس امام عليه السلام دليل آن را به‌طور شفاف بيان مى‌كند و مى‌فرمايد: «آنها معاون گنهكاران و برادران ستمكارانند»؛

(فَإِنَّهُمْ أَعْوَانُ الْأَثَمَةِ [١]، وَإِخْوَانُ الظَّلَمَةِ).

بعضى كسانى كه سال‌ها با افراد ظالم و ستم‌پيشه همكارى داشته‌اند صفات زشت و نكوهيده به صورت حالت و عادت و سجيه آنها درآمده و به فرض اظهار توبه كنند باز هم قابل اعتماد نيستند به‌ويژه آنكه انسان‌هاى لايق و بدون سوء سابقه در جامعه وجود دارند، لذا در ادامه سخن مى‌افزايد: «اين در حالى است كه تو مى‌توانى جانشينان خوبى به‌جاى آنان انتخاب كنى، از كسانى كه از نظر فكر و نفوذ اجتماعى كمتر از آنها نيستند؛ ولى بار سنگين اعمال خلاف، گناهان و معاصى آنها را بر دوش ندارند؛ از كسانى كه هرگز ستمگرى را در ستمش يارى نكرده و گناهكارى را در گناهش معاونت ننموده‌اند»؛

(وَأَنْتَ وَاجِدٌ مِنْهُمْ خَيْرَ الْخَلَفِ مِمَّنْ لَهُ مِثْلُ آرَائِهِمْ وَنَفَاذِهِمْ، وَلَيْسَ عَلَيْهِ مِثْلُ آصَارِهِمْ‌ [٢]

وَأَوْزَارِهِمْ‌ [٣] وَآثَامِهِمْ، مِمَّنْ لَمْ يُعَاوِنْ ظَالِماً عَلَى ظُلْمِهِ، وَلَا آثِماً عَلَى إِثْمِهِ).

از اين تعبير به خوبى استفاده مى‌شود حتى كسانى كه يك نقطه سياه در پرونده پيشين آنها هست نبايد براى كارهاى مهم، وزارت و امثال آن برگزيده شوند، بلكه لازم است حسن سابقه آنها بر همگان روشن باشد.

در پايان اين سخن چنين نتيجه مى‌گيرد و مى‌فرمايد: «هزينه اين افراد بر تو

[١]. «الأَثَمَة» جمع «آثم» به معناى گنهكار است.

[٢]. «آصار» جمع «اصْر» بر وزن «مصر» در اصل به معناى نگهدارى و محبوس ساختن است سپس به كارهاى‌سنگين كه انسان را از فعاليت باز مى‌دارد اطلاق شده است و همچنين به گناهانى كه بر دوش انسان سنگينى مى‌كند و در جمله بالا همين معنا اراده شده است.

[٣]. «أَوْزار» جمع «وِزْر» بر وزن «مصر» در اصل به معناى بار سنگين است و به گناهان بزرگ كه مسئوليتش بر دوش انسان سنگينى مى‌كند اطلاق شده و بعضى گفته‌اند: وزر گناهان سنگين‌تر از إصر است.