پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٢٦ - ترجمه

(و بيگانگان) كمتر است، بنابراين آنها را از خواص خود در خلوت‌ها و رازدار خويش در محافل خصوصى قرار بده. سپس (از ميان آنها) افرادى را مقدم دار كه در گفتن حقايق تلخ براى تو از همه صريح‌اللهجه‌تر باشند و در مساعدت و همراهى با تو در امورى كه خداوند براى اوليايش دوست نمى‌دارد كمتر كمك كنند؛ خواه موافق ميل تو باشد يا نه.

به اهل ورع و صدق و راستى بپيوند سپس آنها را طورى تربيت كن كه از تو ستايش بيجا نكنند (و از تملق و چاپلوسى بپرهيزند و نيز) تو را به اعمال نادرستى كه انجام نداده‌اى تمجيد ننمايند، زيرا مدح و ستايش فراوان، عُجب و خودپسندى به‌بار مى‌آورد و انسان را به كبر و غرور نزديك مى‌سازد.

شرح و تفسير وزراى خوب و بد

امام عليه السلام بعد از بيان صفات مشاوران در بخش گذشته، در اين بخش به سراغ صفات و ويژگى‌هاى وزيران و همكاران در حكومت مى‌رود. نخست افرادى را كه صفات منفى دارند معرفى مى‌كند و بعد واجدان صفات نيك و سپس توصيه‌هاى لازمى را كه بايد نسبت به آنها ايفا بشود شرح مى‌دهد. مى‌فرمايد:

«بدترين وزراى تو كسى است كه پيش از تو وزير «زمامداران شرور» بوده و در گناهان آنها شركت داشته است چنين كسى هرگز نبايد محرم اسرار تو باشد»؛

(إِنَّ شَرَّ وُزَرَائِكَ مَنْ كَانَ لِلْأَشْرَارِ قَبْلَكَ وَزِيراً، وَمَنْ شَرِكَهُمْ فِي الآْثَامِ فَلَا يَكُونَنَّ لَكَ بِطَانَةً [١]).

امام عليه السلام در اينجا به مسأله حسن سابقه و سوء سابقه اشاره مى‌كند و بررسى‌

[١]. «بِطانَة» در اصل به معناى زيرين است (مقابل «ظِهارة» كه لباس رويين است) سپس اين واژه به معناى محرم اسرار به‌كار رفته است.