پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٧ - شرح و تفسير هرگز چيزى از دنيا نيندوختم

خود يك دست از آنها را داشت)». [١]

برخلاف دنياپرستان و اشراف، كه گاه ده‌ها نوع لباس يا كفش دارند، و حتى بعضى مقيدند يك دست لباس را تنها چند روز بپوشند سپس آن را كنار بگذارند و گاه در هنگام نقل و انتقالِ منازلشان، صندوق‌ها و چمدان‌هاى زيادى لباس‌هاى آنها را جابه‌جا مى‌كند. اما سفره‌هاى رنگينِ آنها خود داستان ديگرى دارد.

آن‌گاه از آن جهت كه امام عليه السلام مى‌داند كمتر كسى پيدا مى‌شود كه بتواند به چنين زندگى تن در دهد به‌خصوص كسانى كه مانند فرمانداران و صاحب‌منصبان، امكانات فراونى در اختيار دارند به اين نكته مى‌پردازد كه: «آگاه باش كه شما نمى‌توانيد اين چنين باشيد، و اين زندگى را تحمّل كنيد (من شما را از آن معاف مى‌كنم) ولى مرا با پرهيزكارى و تلاش (براى پاك زيستن) و عفت و پيمودن راهِ درست يارى دهيد»؛

(أَلَا وَإِنَّكُمْ لَاتَقْدِرُونَ عَلَى ذَلِكَ، وَلَكِنْ أَعِينُونِي بِوَرَعٍ وَاجْتِهَادٍ، وَعِفَّةٍ وَسَدَادٍ).

اشاره به اينكه شما از آن زندگى سخت‌گيرانه و زاهدانه شديد معاف هستيد؛ ولى چهار چيز را فراموش نكنيد كه با انجام آنها در واقع به من كمك كنيد تا حكومت اسلامى را در اين كشور پهناور اسلام سامان بخشم.

نخست توصيه به «ورع» مى‌كند كه در واقع به معناى تقواى در سرحد عالى است. سپس به «اجتهاد» يعنى تلاش و كوشش در راه حفظ عدالت و حمايت از محرومان و سوم «عفت» كه به معناى خويشتن‌دارى در برابر شهوات مختلف است و چهارم «سداد» كه انتخاب راه صحيح و مستقيم و پرهيز از بيراهه‌هاست.

به يقين اگر مسئولان كشور اسلامى اين چهار صفت را در خود جمع كنند و زندگى آنها همچون زندگى مردم متوسط باشد و نه بيشتر، همه چيز رو به راه مى‌شود و توده‌هاى مردم از حكومت راضى خواهند شد.

[١]. فى ظلال نهج‌البلاغه، ج ٤، ص ١٦.