كتاب مشهورى است در ادعيه شيعى شامل چهار باب و هر باب داراى چند فصل بدين ترتيب: ١ ـ فضل الدعاء و كيفية الدعاء و آدابه و أوقات استجابته ؛ ٢ ـ ذكر الصحة و حفظها و مايتعلق بها ؛ ٣ ـ ذكر المرض و منافعه العاجلة و الآجلة و ما يجرى مجراها ؛ ٤ ـ أحوال الموت و أهواله. ترجمه فارسى اين كتاب توسط انتشارات نهاوندى در قم به سال ١٣٨٠ ش به چاپ رسيده است . چاپ: قم ، مدرسه امام مهدى عليه السلام ، ١٤٠٧ق ، ٢٩٨ص ، تصحيح با استفاده از نسخه كتاب خانه آيت اللّه مرعشى و نسخه كتاب خانه دانشگاه تهران . در پايان نيز مستدركاتى از بحار الأنوار و مستدرك الوسائل ، اضافه شده است. [الذريعه: ١٢/٢٢٣ و ٨/٢٠١؛ خاتمه مستدرك الوسائل: ٥٧٣] آغاز: دعوات الراوندى ـ عليهما و آلهما ـ ان الدعاء يرد القضاء المبرم بعد ما أبرم إبراما. انجام : فيبعث اللّه إلى ذلك المؤمن ملكا من بطنان السماء يبشره .

نسخه ها:

٩٤٥٧/١ . تهران ، مجلس شوراى اسلامى: ١٢٤٠ ، آغاز و انجام: برابر نمونه ، عباس قلى تهرانى ، ١٣١٩ق ، «٤٣٢صفحه» ٢١٦ برگ [فهرست مجلس: ٤/٢٤].

[١] باتوجه به اينكه مؤلف از شاگردان علامه مجلسى (م ١١١٠ ق) بوده و كتابش را بنا به تصريح خود در مقدمه به شاه سلطان حسين صفوى (جلوس ١١٠٥ ـ مرگ ١١٣٥ ق) تقديم نموده اين تاريخ درست نيست .