١٠٥٤٦ . تهران ، مجلس شوراى اسلامى: ٢٠٣٧ ، آغاز و انجام: برابر نمونه ، شامل شرح جزء دوم از فروع كافى در ٧٨ باب تا مبحث غيبت ، تحريرى ، بدون نام كاتب ، بدون تاريخ كتابت ، «٢٩٥ ص» ١٤٨ برگ [فهرست مجلس: ٦/٣٤].

١٩٢٧ . شرح الكافى(عربى)

از: عبد العزيز ترك لنكرانى (قرن ١٤ق) [١]

نسخه ها:

١٠٥٤٧/١ . تهران ، ملك: ١٦٣٣ ، اصول كافى ، از اول و آخر افتادگى دارد ، نستعليق ، عبد العزيز لنكرانى (مؤلف) ، قرن ١٤ق ، ٤٣١ برگ [فهرست ملك: ١/٣١٦]. ١٠٥٤٨/٢ . تهران ، ملك: ٢٥٤٨ ، از باب ٢٢ كتاب التوحيد تا باب دهم كتاب الحجة حديث ٤٩٩ ، شكسته نستعليق ، بدون نام كاتب ، قرن ١٤ق ، ٣٠٢ برگ [فهرست ملك: ١/٣١٦].

١٩٢٨ . شرح الكافى(عربى)

از: محمد تقى بن مقصود على اصفهانى ، مجلسى اول ( ١٠٧٠ ق)

در فهرست مجلس [٢] نسخه شماره ٤٢٨٦ كه نسخه اى از شرح ملا صالح مازندرانى بر اصول كافى است به ملا محمد تقى مجلسى نسبت داده شده كه درست نيست .

١٩٢٩ . شرح الكافى (حاشية على الكافى)(عربى)

از: محمد حسين بن يحيى نورى [٣] (زنده در ١١٢٧ ق)

شرحى است بر كافى كلينى ، مؤلف شرح بخش روضه كافى را در شب ٢٠ صفر ١٠٩٦ ق به پايان رسانده است . اثر ديگر مؤلف به نام حاشيه بر توحيد

[١] شارح ، مجاور بقعه متبركه مشهد بوده و در آنجا مدفون است .[٢] فهرست مجلس ، ج ١١ ، ص٣٧٣ .[٣] شاگرد علامه مجلسى و گزين كننده كتاب صلاة بحار در ١١٢٧ق .