دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٦٥
«و چون انسان را نعمت بخشيم ، روى بر مى تابد و خود را كنار مى كشد و چون آسيبى به او رسد ، دست به دعاى فراوان بر مى دارد» .
حديث
١٤٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ موجودى نيست ، مگر آن كه بيشتر از آدميزاد ، فرمان بُردار خداست .
١٤٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هيچ مخلوقى از مخلوقات خداوند عز و جل نيست ، مگر آن كه بيشتر از فرزندان آدم ، فرمان بُردار خداست ، بجز فرزندان ابليس .
٦ / ٥
سركشى
قرآن
«اگر خدا روزى را بر بندگان خود فراخ گرداند ، هر آينه در زمين سركشى مى كنند ؛ ليكن آنچه را او بخواهد ، به اندازه مى فرستد . همانا او بر بندگانش آگاه و بيناست» .
«نه ! به راستى كه انسان ، سركشى مى كند ، همين كه خود را بى نياز پندارد» .
«مسلّما خدا سخن كسانى را كه گفتند : «خدا نيازمند است و ما توانگريم» شنيد . به زودى ، آنچه را كه گفتند ، و به ناحق كشتن آنان پيامبران را خواهيم نوشت و خواهيم گفت : بچشيد عذاب سوزان را!» .
حديث
١٤٦.امام على عليه السلام : اين آيه در باره صُفّه نشينان[١] فرود آمد: «و اگر خدا ، روزى را براى بندگانش فراخ گرداند ، هر آينه در زمين سركشى مى كنند ؛ ليكن او آنچه را بخواهد ، به اندازه فرو مى فرستد» . علّت فرود آمدنش هم آن بود كه گفتند: «كاش برخوردار مى بوديم !» و آرزوى دنيا را كردند .
[١] صُفّه ، سايبانى در مسجد پيامبر خدا بود كه بى خانمان ها و بينوايان ، در آن جا زندگى مى كردند .