٩.امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ زنديقى كه پرسيد: نظرت در باره اين گفته خدا چيست كه: «شنوا و بينا و داناست»؟ ـ :خداوند ـ تبارك و تعالى ـ ، به اين نام ها ناميده شده است؛ چون هيچ چيزى از آنچه چشم ها مى بينند ، بر او پوشيده نيست ، از شى ء كوچك گرفته تا بزرگ و ريز يا درشت ، و اگر ما او را به بينايى وصف مى كنيم ، به معناى آن نيست كه مانند مخلوقات ، با چشم مى بيند .

١٠.امام صادق عليه السلام : خداى عز و جل ، هميشه پروردگار ما بوده ... و بينايى ، ذاتىِ او بوده است ، آن گاه كه هنوز چيزى براى ديدن وجود نداشت ... و چون اشيا را آفريد ... ، ديدن به شى ء ديدنى تعلّق گرفت .

١١.امام كاظم عليه السلام ـ در دعا ـ :منزّهى تو ـ اى خدا ـ و سپاس ، تو راست ... . تو ... بينايى هستى كه [در صحّت آنچه مى بيند] شك نمى كند .

١٢.امام رضا عليه السلام : گفتيم: او (خداوند) بيناست ؛ امّا نه با چشمى؛ چرا كه او ردّ پاى مورچه سياه بر روى تخته سنگ سياه ، در شب تار را مى بيند ، حركت مور در شب تاريك را مى بيند و زيان و سود و اثر جفتگيرى و بچّه ها و نسل آن را مى بيند [و مى داند] . اين جاست كه مى گوييم: او بيناست ؛ امّا نه مانند بينا بودن آفريدگانش .