«و در حقيقت ، [ آن زن ، ] آهنگِ وى كرد و [ يوسف نيز ] اگر برهان پروردگارش را نديده بود ، آهنگِ او مى كرد . چنين [ كرديم ]تا بدى و زشتكارى را از او باز گردانيم ؛ چرا كه او از بندگانِ با اخلاص ما بود» .

حديث «و در حقيقت ، [ آن زن ، ] آهنگِ وى كرد» ـ :

١٠٣.امام على عليه السلام ـ در باره اين سخن خداوند متعال :يعنى هوسِ او (يوسف عليه السلام ) كرد . پس به سوى بتى آراسته به دُر و ياقوت ـ كه در گوشه اتاق بود ـ ، رفت و آن را با پارچه اى سفيد پوشاند . يوسف عليه السلام گفت : «چه مى كنى؟!» . آن زن گفت : از خدايم خجالت مى كشم كه مرا با اين وضع بد ببيند . يوسف عليه السلام گفت : «تو از بتى كه نمى خورد و نمى آشامد ، شرم مى كنى . من ، از خداى خود كه بر كردار هر كس آگاه [و ناظر] است ، شرم نكنم؟» . سپس گفت : «هرگز به مراد خود از من ، نخواهى رسيد» . اين بود آن برهان [كه يوسف عليه السلام ديد] . «اگر برهان پروردگارش را نديده بود» ـ :

١٠٤.امام زين العابدين عليه السلام ـ در باره سخن خداوند عز و جل :همسر عزيز [مصر] به سوى بت رفت و پارچه اى بر آن افكند . يوسف عليه السلام به او گفت : «اين ، چه كارى است؟» . زن گفت : از اين كه بت ، ما را ببيند ، شرم دارم . يوسف عليه السلام به او گفت : «آيا تو از چيزى كه نه مى شنود و نه مى بيند و نه مى فهمد و نه مى خورد و نه مى آشامد ، شرم مى كنى و من ، از كسى كه انسان را آفريد و به او علم آموخت ، شرم نكنم؟!» . اين است معناى سخن خداوند متعال كه : «اگر برهان پروردگارش را نديده بود» .