٥٥٩٢.امام على عليه السلام: حركت و سكون در او جريان ندارد، و چگونه چيزى بر او جارى شود كه خودِ او آن را جارى كرده است و چيزى به او باز گردد كه خود او آن را آغاز كرده است و چيزى در او پيدا شود كه خودِ او، آن را پديد آورده است؟! اگر چنين بود، ذاتش دگرگون و داراى جزء مى شد، و حقيقت خارجى او از بى آغاز و هميشگى بودن، امتناع مى ورزيد و اگر براى او پيشِ رويى يافت شده بود، پشتِ سرى مى داشت، و اگر كمبودى با او بود، درخواست كامل شدن مى كرد و در اين صورت، نشانه ساخته شدن در او استوار مى شد و به دليل بودن [براى وجود آفريدگار] دگرگون مى شد، پس از آن كه [همه اشيا] بر هستى او [به عنوان آفريدگار] دلالت مى كنند؛ و با برهان ممتنع بودن، چيزى كه در غيرِ خدا تأثير مى كند، ممتنع است كه در خدا تأثير كند.

٥٥٩٣.امام على عليه السلام: پروردگار من به دورى و حركت و سكون، و با استوارى به معناى برپا ايستادن و راست شدن، و با آمدن و رفتن، وصف نمى شود... . او در چيزهاست، نه به معناى آميختن با آنها، و از چيزها خارج است، نه به معناى دورى مكانى... . داخل در چيزهاست، نه همچون چيزى كه داخل در چيز ديگرى است، و از آنها خارج است، نه همچون چيزى كه داخل چيز ديگرى است.