٥٤٤١.امام على عليه السلام: اى كامل كننده نعمت ها، اى برطرف كننده سختى ها، اى روشنايى تنهايانِ غمگين در تاريكى ها، اى دانايى كه نياموختى! بر محمّد و خاندان محمّد ، درود فرست و با من همان كن كه تو را سزَد.

٥٤٤٢.امام صادق: ـ در دعايى كه به معاوية بن عمّار آموزش داد ـ: خدايا ! به حقّ نامت كه سترگ و سترگ ترين و باشكوه ترين و كريم ترين است، و نگهدارى شده و پنهان، و نور حق، و برهان روشن است ـ همان كه روشنايى با روشنايى، و روشنايى از روشنايى، و روشنايى در روشنايى، و روشنايى بر روشنايى، و روشنايى اى بالاتر از هر روشنايى است، و روشنايى اى است كه با آن ، هر تاريكى اى روشن مى شود ، از تو مى خواهم .

٥٤٤٣.امام رضا عليه السلام ـ در پاسخ به سؤال عمران صابى كه به ايشان گفت: خدا: او نور است ، به اين معنا كه راهنماى آفريدگان آسمانى و زمينى خويش است، و تو را بر من ، بيش از يگانه دانستن خدا ، چيزى نيست . [١]

[١] يعنى : تو حقّ ندارى كه فراتر از يگانگى خداوند ، درباره ذات او بپرسى ؛ چراكه آگاهى از ذات خداوند ، ممكن نيست .